NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2025
Irmi Dreiskämper
Naams sünd Schall un Rook, oder?
Ik bün jo in dat lüttje Dörp Dibbersen bi Bookholt upwossen, un as ik döfft waarn schull, hebbt miene Öllern sik bestimmt wat dorbi dacht, wi ik nu heten schall un welkeen Tant mien Patentant waarn schull. Miteens is denn woll kloor ween, dat de eerst Naam Irmgard ween schall, na de Süster vun mien Vadder. Nu schall se denn noch dree Tanten üm se rüm hemm. Dor is denn Uroma Dora, de mit in`t Huus wohnt, vun miene Mudder, de Oma. De drütte Naam weer denn Frieda, een Tant vun mien Mudder. Un de veehrte Naam is Marie woorn, na de Tant vun mien Vadder. De Freid is damals seker bannig groot ween för all de Patentanten.
Un för mi? Ik bün jo noch bannig lütt ween un heff denn jo nich so veel vun de Tanten hat, se weern jo denn doch to de Tiet, as ik up de Welt kummen bünn, all veel öller. Worüm sünd dat wohl so veel Naams worrn. Na ja, miene Süstern un de Broder hem ok 4 Naams kregen, dat is woll denn Tradition. Ik mag dor geern an dinken, wenn miene Öllern un ik in Horborg Tant Marie besöken deen. Na Tant Frieda müssen wie blots een Dörp wieder, na Ninndörp, un Dora is jo bi uns in’t Huus ween.
Un wat kann ik hüüttodaags dormit anfangen? Elkeen Dag kann ik mi anners nennen. Mook ik aver nich. Ik stell mi jümmer blots mit Irmi för! Un Frieda, Dora un Marie? Dor kann ik eenfach een poor Bookstaven nehm un heff een “username” för “Instagram”: FRIEDOMA!
Denn fragt mi doch batz een Frünndin: “Irmi, büst du Oma worrn?” Ne, bün ik nich. Dat heff ik glieks wedder ännert in: IRMFRIEDO! As ik denn mal bi de Spoorkass mien Utwies vörleggt heff, hett de Mitarbeider fraagt: “Können wir die Vornamen abkürzen, also Irmgard F. D. M., ansonsten passt es nicht in den Antrag.”
Wenn een hüüttodaags so in’n Kinnergoorn büst, dor sünd se all wedder dor, de lütten Frieda’s un Marie’s. Dora heff ik noch nich wedder höört. Un för mi is dat so, wohl bestimmt ok för mien Patentanten, de Naams leevt wieder, se ward nich vergeten!
Irmi (Irmgard Frieda Dora Marie) Dreiskämper
Överall is Wunnerland un so veel Leven ünner de Sünn in de Fröhjohrstiet
Wat för en Wunnerwark is doch de Sünn dor baven an’n Heven. Se warmt unse Welt, of dat in Europa, Amerika, Afrika, Asien or Australien is.
Ok wenn wi se nich jümmer sehn künnt, se is doch jümmer dor. Wenn se sik bi uns in’t Fröhjohr na de lange, düstere Wintertiet endlich wedder wiest, denn freit sik elkeen över de Warmde. Un dat fangt överall in de Natur an to wassen, de Vagels singt fröh ehre Leeder, kuum dat de Sünn to sehn is. De Minsch föhlt sik glieks beter, elkeen Dag warrt dat heller un heller.
Bi uns is denn de Boomhacker morgens al an‘t Kloppen, up’t leefst an de afstorven Bööm. Annere Vagels fangt an, mit ehr Nestbo. Vun överall her söökt se sik lütte Twiegen, Gras or Moos tosamen un bringt dat ielig na de Nester hen, of dat de Swartdrusseln, Meeschen, Rootbosten or de bannig lütte Tuunkrupers sünd. Un wat schöön is dat to sehn, dat de Doompapen jümmers as een Poor tosamen sünd. Ok de Kattekers sünd an‘t Seuken för ehre Kogel.
De Üütsen kummt ut ehr Versteek in de Eer. Denn maakt se sik up den langen Weg, de is mehrstendeels vull vun Gefohren, üm in den Diek in de Neegde ehre Eier aftoleggen. De, de nich överleven daut, de lingen denn plattfeuert up de Straten un Weeg. Vele annere Deerten in Woold un Feller sünd up de Seuk na de Richtige, dormit dat ok dor Nachwuchs geven deit.
Dat Minschenhart höögt sik an de besünnere Pracht vun so veel lütte Blomen. De bruukt deelwies bannig veel Kraft, wenn se ut den kolen Bodden rutwassen daut, de Winterlinge in geel, Sneeglöckchen in witt, Krokusse in geel, oranj un lila. Denn kummt ok bald de lütten Goosblomen un de Botterblomen mit de Puusteblomen. Vun de Strücker is in Januarmaand de Tövernutt in geel or in rosa de Eerste, ehr dat de Sneebäll un bald dorna de Mannelblöten in rosa blöht. Ok de Oosterklocken un de Tulpen sünd nu bald to sehn. Bi de Bööm sünd de Hasel un de Barken toeerst dor mit de lütten Würmer, de blöht un ehr fienen Stoff in de Fröhjohrsluft verdeelen daut.
De Mirabellen fangt denn in Martmaand an mit ehr sneewitten Blöten.
Up’n Land mööt de Buern nu ruut up de Feller un düsse nee bestellen. Dat schall jo, wi in elkeen Johr, noog vun dat Koorn wie Gasten, Weten, Haver, Roggen, vun Mais, Kantüffeln, Röven (as Kohfudder or för de Minschen de Steekröven) to eten geven. In dat Ooland bleiht denn bald de Kaasberen, de Appelbööm un dorna de Birnbööm.
Un de Minschen, se sünd wedder buten ünnerwegens, mit Fohrrad, to Foot or in ehr egen Goorn wat beschicken.
Ünner de Sünn geiht di dat gaut, wenn se nich to hitt strahlen deit.
De Sünn ist gaut för dien Seel, se warmt dien Hart. Ahn de Sünn geiht nix. Se is een bannig starke Helpersch, een so groot Kraftwark för so veel, wat up de Eer wassen will un schall. Kloor is ok, dat Water warrt jüstso bruukt.