Christl Twenhöfel
Blödig Mess
Äh, wo kummt denn dat Mess her? Un wat is dor an? Is dat Bloot? Wat heff ik denn maakt vörhen? Vör dat ik Meddagstünn maakt heff. Ik heff Meddag eten. Man hier steiht keen schietig Töller. De höört ja ok in de Spöölmaschien! Man woso liggt dor en Mess op’n Bodden? Egol! Ik do dat ok in de Spöölmaschien. Hm, dor sünd so snaaksch Placken. De weren vörhen aver ok noch nich dor. Wo kaamt de dor hen? Ik heff doch slapen! Is noch een hier? Kann ik mi nich op besinnen. Ik heff doch keen Besöök hatt. Dor kann doch ok nümms anners rin, ik heff doch afslaten, oder? – Nee, is nich afslaten. Aver de Slötel steekt op, vun binnen as dat höört. – Nee, deit he nich!? Heff ik em in de Tasch steeken? – Nee, dor is nix. – Rünner fullen is he ok nich. Wo kann ik em denn laten hebben? In de Handtasch? – Nee. Mit in de Köök namen? Op’n Disch liggt he nich. Op dat lütt Schapp ok nich. In’t Köhlschapp? Dor do ik doch den Slötel nich hen. Ik bün doch nich mall. Mien Söhn seggt dat twors jümmer wedder: „Mudder, du warst tüdelig.“ Nee, nee, so is dat nich. Ik weet noch goot wat ik do. Man – wo heff ik den Slötel laten. – Un woso leeg dor en blödig Mess, wo kaamt de Placken her? Denk na, Teresa, denk na. Eerstmal daalsetten un en Tass Koffi einschenken. Un denn na de Reeg: wat heff ik hüüt maakt? Na’t Fröhstück heff ik reinmaakt. De Köök feidelt. Ut’n Huus weer ik nich. Heff ik denn güstern al den Slötel versuust? Nee, ik gah doch jümmers vör’t Fröhstück na den Postkassen un haal dat Blatt rut. Dat heff ik hüüt ok daan, dat Blatt liggt dor un ik heff dat ok al leest, dor bün ik mi seker. Heff ik denn dor den Slötel nich wedder insteken? – Un dat Mess? Wat heff ik dor mit maakt? Wo heff ik hüüt en Mess bruukt? Ik heff mi Broot smeert, mit rode Marmelaad. Aver dat is keen Marmelaad an dat Mess un ok nich dat Mess, dat ik to’n Brood smeern bruken do. Ik heff Kartüffeln schellt, de sünd eerst recht nich root. Un dat is keen Mess to’n Kartüffelschellen. Dat is en groot un scharp Mess. – Ach, ik weet dat nich. Is allens afsünnerlich. – Noch mal vun vörn: fröhstücken, dat Blatt lesen, utfegen, feideln. Un denn? Denn hett Luise anropen un wi hebbt en Tiet lang snackt. Dor bün ik in de Stuuv ween. Denn mutt ik dor mal na den Slötel kieken. – Hm, nix to finnen. Kann ja ok glieks noch in de Slaapstuuv kieken. Op den Nachtkassen liggt nix, wat dor nich henhöört. Ünner dat Bett seh ik ok nix. Wat is mit de Baadstuuv? – Ok nix. Wat weer denn noch hüüt vörmeddag? Wat heff ik to Meddag hatt? – Holt stopp! De Postbüdel hett bimmelt. Dor weer ik an de Döör. Dor weer de Slötel also noch dor. Stimmt överhaupt, ik bün ja noch an de Trepp gahn un heff em dat Päckchen afnahmen un wi hebbt dree Regen snackt. Dat Päckchen? Ah, dat liggt dor op dat lütt Schapp. Heff ik ganz vergeten. Is noch nich utpackt. Woso egens nich? – Nu weet ik dat! Ik harr jüst de Lebber lütt sneden, as dat bimmelt hett. Heff mi blots even de Hannen an de Schört afwischt, vör dat ik an de Döör gahn bün. Un wenn ik vör de Döör gah, treck ik den Slötel af, dat ik nich unvermodens för en dichtfullen Döör stah. Is mi al malöört, dor pass ik nu op. Heff woll den Slötel in de Schörtentasch steken. Un de Schört heff ik in de Waschmaschien daan, wiel dat ik se ja insmeert harr. Ach, dat Tüüch mutt ik ja noch ok ophangen. Denn schull ik glieks mal kieken, wat de Slötel dor in de Waschmaschien oder de Schörtentasch is. Un Dat Mess? Dat mutt daalfullen ween, as ik so flink na de Döör wull. Heff ik gornich mitkregen. So half ünnern Disch weer dat ok meist nich to sehn. Mit dat Snieden weer ik ja jüst fardig. Is mi gor nich opfullen dat dat Mess fehlen de. Un de Plackens sünd natürlich vun dat rünnerfallen Mess dor henkamen. Allens ganz eenfach to verkloren!
Ole Hannen
Ole Hannen, vull vun Plackens, runzlig, Adern liggt blau bavenop, knotig Gelenken, in’nanner faat, beverig liggt se in’n Schoot. Hannen de mi strakelt hebbt, de mi holen hebbt as ik so lütt weer, dat ik nich alleen stahn kunn. Hannen de tolangen kunnen, tolangen müssen. Jümmer, elkeen Dag. En langet Leven lang. Un de doch so sacht strakeln kunnen. Nu sünd se ahn Kraft, köönt keen Tass mehr holen, schafft den Löpel nicht to’n Mund, köönt keen’n Knoop mehr anneihen, keen Strümp antrecken. Man dat dücht as wullen se anfaten, sik rögen. De Finger tuckt mal hierhen un mal dorhen, rieft sik an’nanner as wöörn se knütten. Knütten un prünen dat hebbt se över Johren elkeen Avend maakt. Se weet dat noch, kennt de Bewegen, maakt jümmers wieder. Un hebbt doch al langen keen Dook oder Faden mehr faat hatt.
De Hannen sünd schier, de Nagels kott sneden. Wo faken hebbt se en swarten Rand hatt, sünd mit de Böst schrubbt worrn, sünd inreten oder afbroken. Un denn wedder in Form bröcht, fielt un lackeert för en besünnern Dag, en poor Stünnen fiern, free vun Arbeit. Dat weern jümmer besünner Stünnen, Verhalen. Man de Schwielen güngen nich so gau weg. As dat mit de swore Arbeit weniger wöör, de Maschinen veel Arbeit övernahmen harrn, de Kinner ut’n Huus weern, dor eerst weer dat beter worrn. Nu is de Huut week un zoort, warrt increemt un masseert. So goot is ehr dat noch nie nich gahn. Man nu süht dat nüms. Blots de Plegersch. Un ik, wenn ik bi ehr bün. Denn strakel ik de olen Hannen.
Schöh
Slangenleddergold
Ji keekt so hold
Ik heff ji wullt
un düer betold
Danzen warrt wi
Dach ik bi mi
Smücken doot ji mi
Drum kaamt mit mi
Mach ji nich mehr sehn
Gahn nich en Schreed
Quetscht mi in de Tehn’n
Heff ji verdammt
In’n Keller verbannt
Loop bars op Sand