NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2025
Ekhard Ninnemann
Kalle un Opa maakt tosamen nich ganz ‚private banking‘
Lütt Karl weer mit sien veeruntachentig Johr olen Opa in Lümborg ünnerwägens. De beiden mal werrer dwars dör de Stadt, to Foot as jümmers. Düttmol över den Markt, rin in de Bäckerstraat un an dat Denkmol vun de ieserne Wildsöj vörbie. – „Wat maakt denn so een Wildswien hier in de Stadt, Opa?“ fröög Lütt Kalle, he man jüst fiev Johr old.- Geern güng Kalle mit sien Grootvadder dör de Stadt. Un jümmers geev dat wat Nieget to fragen un to entdecken. Un Opa weer an’t Vertellen, wat dat Tüüj höll, wenn Kalle siene Fragen stellen dää. So ok hier: „De Wildsöj“, sää Opa, „de is mal heel wichtig ween vör mehr as dusend Johr. Dat Deert hett dat Solt vun Lümborg funnen. Lümborg sien Riekdoom. De Derten, de künnt dat Solt veel veel beder rüken as Minschen.“ „Un dat Solt, worüm is dat denn so wichtig?“ fröög de Jung glieks wieder. – Un so güng dat dör de hele Stadt. Ok güng dat dorbie üm de Fraag, worüm alle Minschen, de Derten un Planten Solt bruukt. So lang löpen un snacken de beiden, datt Opa opletzt seggen dää: „Kalle, nu mutt ik eerstmal daalsetten un en Paus maken.“ Dat weer nahbie den Lambertiplatz. „Jungen Kierl: Dat is wunnerbor, datt Du so wiet mit mi lopen deist mit diene jungen Been. Bilütten kannst du jungen Kierl veel wieder lopen as ik!“ – Un eerst Opa un denn Kalle, se setten sik daal op de Bank, jüst an de Steed, wo fröher mol – langtied trüch – de Lambertikark stahn harr, an den Rand vun den Soltstock ünner Lümborg.
„Avers segg mol, Opa, wat is denn düt för en dwartsche Bank? Dor hebbt jo blots wi beiden Platz to’n Sitten op. Un an de ene Siet, dor is en Lehn, avers nix nich is dor mit Sitten!“ – „Ja, dat“, sää denn Opa, „dat is en besünnere Bank!“ „Dat kann ik wull sehn“, sää Kalle, „avers worüm?“ – „Recht hest Du“, anter Opa: „Op de linke Siet, dor kannst Du di utrohn, wenn Du too veel lopen büst. Dor kannst Du denn wunnerboor sinneren. Man op de rechte Siet, dor muttst Du stahn bi dat Sinneren un kannst nich sitten.“ „Wat heet denn dat, ‚sinneren‘, Opa?“ „Dat heet so veel as över dat Leven, de Welt, un den Sinn vun wat nadinken.“ „Jo, dat passt doch“, anter Kalle, „denn sünd wi nich jüst dorbie un sinneren tosamen?“ – „Nipp un nau!“ sää Opa. – „Man blots, dat gifft ok Lüüd, de wüllt nich sinneren, nich too veel nadinken, opletzt ok keen depen Sinn finnen. De bruukt jümmers en Schulligen dorför, datt se af un an in dat Leven blots so wiet dinkt, as en Swien hüppen deit. En Schulligen dorför, datt se nich sülven sinneren wüllt. Un de, de mööt denn stahn. Un de sitt denn nich, de staht blangen de Bank. Worüm? – So datt se dorbie dat Wietkieken lehren künnt. In de mehrsten Fälle meist Lüüd, de meent, datt se meist al allens weten doot.“ – „Worüm, Opa, worüm künnt se denn dat nich bi dat Sitten, so as wi dat nu so maken doot?“ „Dunnerslagg, mien Jung, wat hest Du wat kloke Fragen! – Jo dat künnt Lüüd af un an nich. De wüllt sik jümmers anlehnen, bi annere Lüüd ode hier an de Lehn. Bavenops hebbt se dat ok meist gor nich so geern, dat Sinneren. Denn dat Sinneren is nich jümmers eenfack. – Un düsse Lüüd wüllt to geern, datt annere för se dinken doot. Düsse Bank is man blots en Teken, en Sinnbild dorför.“ – „Un wat passeeert, wenn se dat nich henkriggt mit dat Dinken?“ – „Dunnerslaag! Jo, dat is de grote Fraag. Denn dat hebbt wi in Düütschland al eenmol beleevt. – Wovun hest Du dat kloke Fragen blots her, mien Jung?“ – „Vun di Opa, wieldatt Du in de mehrsten Fälle en Anter hest, avers ok seggst, wenn Du wat nich weten deist!“. Un glieks fraag Kalle wieder: „Een Saak wull ik denn noch weten: Woans is dat denn utgahn mit düsse Lüüd, de nich nipp un nau henkieken wulln fröher mol?“. – „Dat, mien Enkel, dat is de wull wichtigste Fraag. – Denn an dat Enn vun de fröhere Tiet, wo too vele Lüüd nich mehr sülven dinken dään, dor hett dat Krieg geven, wieldatt de Lüüd lever an en Föhrer glöövt harrn. Se wullen denn nich mehr sülven nadinken. Lever wullen se düssen Föhrer nalopen, de glööv, datt he allens weten dää. – Un dat, mien Jung, dat kann keeneen
vun alle Minschen. Veel weten un dorna streven, jo. Avers weten kann keeneen nienich
allens.“ „Dunnerslagg“, sää Kalle, „de mehrsten Opwussenen – so as Du un Grootmudder ode as Mudder un Vadder, ji sünd bannig klook un wies.“ „Dat, mien Jung, weer nich jümmers so ween. Un dormit sik dat op lange Sicht ännern deit, mööt wi all lehren, en bit wieder too kieken. Un dat heet, sülven nadinken, sinneren also. Avers toeerst mol muttst Du wiet kieken lehren. „Worüm?“, fröög Lütt Kalle. Dormit Du kloor krist, datt Du bi dien Ordeel un dien Menen överleggt hest. Sinneren, denn Sinn ruutkriegen vun wat. Un nich eerst en Menen hebben un dorna eerst dat Dinken. –
„Segg mol, Opa, un Mama un Papa un Oma, de weet dat doch?“ “Jo, dat doot se.“ „Denn is jo man goot“, sää Kalle. Un he legg sien Kopp op Opa siene Been, un he wull en lütt Momang utrohn. Denn Nadinken maakt mööd. Un nu harr he doch mit Opa al bannig veel nadacht …