NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2025
Felicitas Schröder
Twee Cappuccini
Ik kaam ut en kole Gegend. Koolt un wunnerschöön. Dor is allens witt bet to de Kimm.
Blot dat Gnetern un Knacken vun’t Ies un dat Susen vun’n Wind breekt dörch de Still. In de korte Sommertiet blinkert de Sneekristallen ünner de deepstahn Middernachtsünn. Ik rüük den Snee. De Dag schient keen Enn to hebben.
Wenn denn de lange Winternacht kümmt, belücht de Maand mien iesige Heimat, man oftins drifft de Wind mi den Snee in’t Gesicht. He freert üm mien Snuut ünner de Warms vun mien Aten. Mien Huut is swart, man mien Hoor is witt. Ik fall nich op in düsse Gegend.
Mi is nich koolt. Ik dreeg Pelz.
Ik finn Nohren in’t Överfloot. Fett un saftig.
Ik bün plietsch. Ik slaag op dat Ies, bet dat breken deit un denn lang ik to. Oftins laat ik wat över för den Voss oder de Vagels.
Ik heff hier twee Kinner groottrocken.
Ik bün stark. Ik bün groot.
Un ik mag dat Alleenween.
Man nu mark ik, dat sik wat ännern deit. Dat Ies knackt un ritt in Stücken. De Grund ünner mien Fööt warrt bilütten dünn un möör. Dor löppt wat ut de Foog. Ik mutt ümmer fakener jumpen. Männichmal wieder as ik kann.
Dat Water dücht mi warmer to warrn. To’n Glück bün ik en gode Swümmerin, man de Fogen warrt ümmer grötter un grötter.
Ik laat mi drieven un versöök, mi fasttokrallen. Ik klammer mi mit blinne Toversicht an de
Iesschull. Wo lang noch? Keen Lickerie mehr ünner dat Ies för mi. Oftins bün ik uthungert. Mien Pelzjack bummelt mi al vun’t Lief. Ik föhl mi afmaddelt un dat fallt mi al en beten stuur, wenn ik op de Schull ropklattern will. Wat is los? So kann dat doch nich wiedergahn. Wo schall ik wat to freten finnen? Wo krieg ik stevig Grund ünner de Fööt? Hier heff ik keen Tokumst. Ik mutt na de Küst un an Land gahn. Villicht is dor de Welt jo noch nich ut de Fogen?
Ik maak mi op de Reis. Ik mutt swümmen. Lang swümmen. Un heff man blot Seetang to freten. Spattlahm kaam ik an Land an. In en fiene Bucht. Mööd schüffel ik dörch dat Buschwark. Dor gifft dat Beren, Mosen un Vageleier un af un an en lütt Muus. Allens beter as Seetang. Man dat sleit nich an na düsse lange Reis. De saftigen Karibus mit jüm ehr lange Been sünd to flink för mi un dat warrt mi ok to hitt bi’t Jachtern. De Sommer is länger hier as ik dat vun mien Heimat kenn un dat güllen Oog an’n Heven is sünner Barmen.
Aver jichtenswenn seggt sik de Winter an, de Tempratur warrt hööglich för mi un op de Läng freert de Bucht to. Nu is de Tiet för snickenfett Jagdbüüt un Schlampampen. Ik bo mi en Höhl, nu dat wat Lütts ünnerwegens is.
Ach so. Ik heff wat vergeten. In de Sommertiet heff ik en kort Bemöten mit en staatschen Keerl hatt. So een harr ik tovör noch nie nich sehn. Wat för’n dicken Dööts de harr un he dreeg bruunklöörten Pelz. Mann in de Tünn, weer de to lang in de Sünn ween? He luer. He keek mi an, as wenn he seggen wull: wat büst du denn för’n? He harr dat op mi afsehn. Ik weer achterbang, as he üm mi rümsleken dee. Man he leet nich na un ik weer lang alleen ween. Bannig lang. So kunn ik gegen sien Charme nich gegen an.
Dat weer, as ik seggt heff, en kort Bemöten. Mi weer dat bald över. Ik bün en Eenlöpersche un Sellschop nich wennt. Neegst warr ik noch mit de Lütten to doon hebben. Dor kann ik mi nich ok noch in Acht nehm vör en ieversüchtigen Keerl, de mi nalöppt.
Nu sünd se dor, de Twee. So lütt, so blind. Man fix an’t Supen in unse düüster Höhl. Nu, dat duert nich lang, denn köönt wi rut an’t Licht för de eersten Schreed. Un wat schall ik seggen, ünner de Sünn dor is dat kloor. Se sünd nich bruun, se sünd nich witt, se sünd wat in de Mitt. De Minschen nöömt se »Cappuccino-Boren«. Mit bruun Klauen as ehr Vader un en slanken Kopp as ehr Moder. De Sünn maakt jüm nix ut. Se köönt op de Bööm klattern as ehr Vader un op dat Ies jachtern as ehr Moder. De Tokumst steiht jüm apen.