NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2025
Heiko Thomsen
Wi köönt nich ewig op di töven
Hauke Hartmann wüss, dat sien Tiet hier nu bald rüm weer. He stünn mit sien Krückstock op’n Diek un keek en letzt Mal rut na See. He wüss, dat he nich wedder trüchkamen würr. Trüch na sien lüttje Fischerkaat an’n Diek. Na dat smucke Fresenhuus in de Masch, dat he mit sien egen Hannen buut un utstaffeert un in dat he mit sien Fru so vele Johren wahnt hett. Mehrsttiets glücklich un tofreden.
Hier hebbt se ehr Kinner groottrocken, Leni un Tom, bet Elke vör ’n poor Johren unvermodens dootbleven is, mit nich mal sösstig Johren, un he opmal alleen weer mit all de swarten Wulken un den Wind un de Wellen un dat Mövengeschree. De Kinner weren domals al groot un wahnen in de Stadt. Se kemen blots noch to Besöök, wenn’t Wiehnachten weer oder wenn Hartmann se inladen dee.
Hartmann stünn op’n Diek un keek rut na See, ganz wiet rut, dorhen, wo Watt un Water sik drepen, un sien Blick bleev hangen an de Plank vun en ool Wrack, dat vun en Wattstrom freespöölt worrn weer. Hartmann weer mit sien Gedanken alleen un de Wind huul em mit Gewalt in’t Gesicht. Man för em weer dat keen Stormgebruus, dat weer sien Levensmelodie un em dücht dat mit’n Mal, as wenn he Kinnerstimmen höör un Lachen, un he seeg Tom un Leni, sien beiden Kinner, de in’t Watt rinlopen deen, un he reep de beiden wat to, loopt nich so wiet rut, reep he, gifft glieks wat to eten.
Dat mutt en Sünndag ween hebben, en Sünndag in’n Mai, as’t schien, un sien Fru harr en Picknickkorf mitbröcht, so as se dat mehrsttiets maken dee, un se seten an de Seesiet vun’n Diek un keken mit Toversicht in de Tokumst, de vör jüm utbreedt weer as so’n Glücksverspreken. Em dücht, dat weer villicht de glücklichste Dag in sien Leven west.
He weer domals noch jung west un Elke weer noch nich ünner de Eer. All veer weren se noch tohoop un oftins weren ok Frünnen un Verwandten bi jüm to Gast west. Dat weer en bunt Mit’nanner west in ehr lütt Paradies achter’n Diek.
As he an de dore Tiet torüchdach, lepen em mit’n Mal de Tranen över de Backen, un he wisch se gau wedder af mit sien krummen Fingern.
Hartmann weer nich de Keerl, de verleden Tieden lang natruer. Mag jo angahn, dat he toletzt en beten tüddelig worrn is … man dat sien Kinner em nu vun hier wegjagen wullen ut sien Paradies an’e Waterkant, sien egen Kinner, dat wull em partout nich in’n Kopp. He wull sik aver ok nich mit de beiden vertöörnen.
Keen nich kann dieken, de mutt wieken, hett Leni to em seggt, dat weetst du doch, Vadder. Un he hett nickköppt. Dat weer an’n Morgen west, glieks nadem dat se hier ankamen weren ut de Stadt un em afhalen wullen. He schull nu in en Heim kamen, hebbt se seggt, in en „Seniorenresidenz“, man he wull jo egens gor nich weg hier. Wat schull he denn in dat dore Heim dor, hett he bedächtig antert. He weer jo woll to oolt för Ringelpietz mit Anfaten, dat weer nix för em. Nee, wieken wull he noch nich. Afsluuts nich. He wull sik nich wegjagen laten vun sien Anwesen. He nich! Ok nich vun sien egen Kinner. Man wat kunn he denn gegen de beiden utrichten? Dat geev keen Utweg mehr för em, as’t schien … Oder doch?
He wull noch eenmal gau op’n Diek rop un adjüüs seggen, hett he to Tom un Leni seggt, en allerletzt Mal. Un denn steeg he ganz langsam vun de Binnendieksiet ut op’n Diek rop, wo dat nich so steil weer, bet he ganz baven ankeem. Un dor stünn he nu un wüss nich, wo lang he dor al stünn, un stemm sik mit sien ganze Kröpelskraft gegen den Storm an. En knökern Keerl vun tachuntachentig Johren mit möre Kneen, dat Hoor al dünn un gries, man jümmer noch en Stuurkopp. En knorrigen Eekboom merrn in de Masch!
Na een Stunn stünn Hauke Hartmann jümmer noch dor un sien Kinner wüssen nich, wat se doon schullen. „Vadder, wi mööt nu los“, bölk sien Dochter vun ünnen un weer al an de Autodöör togang. „Kummst du nu mit oder wullt du hierblieven? Wi köönt nich ewig op di töven.“