NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2025
Horst Jürgens
De verkehrte Dokter
De tweeunsöventig Johr ole Emil Kutscher steiht na`t Fröhstück op sien Terrass, haalt deep Luft, un kiekt in sien Goorn.
Gott-sei-Dank, denkt he, dat ik wedder gesund hier stahn kunn un de Operatschoon in`n Krankenhuus överlevt heff.
Dor stickt sien Naver, Herbert Bohnsack, den Kopp dörch de Heck un seggt: „Na, Emil, wi hebbt uns ja meist an de veerteihn Daag nich sehn! Wo büst` denn solang ween? Du sühst ja `n beten wittneesig ut, wat is denn los mit di?“
„Ja du, Herbert, dat is `ne wat länger Geschichte. Wenn du weten wullt, wat mi passeert is, denn kumm röver un wi sett uns hier op de Bank un ik vertell di, wat ik beleevt heff!“
Sowat lett sik een Herbert Bohnsack nich tweemal seggen un keen twee Minuten later sitt de beiden blangenanner op Emil sien Terrassenbank.
„Also“, seggt Emil, „anfungen hett dat dormit, dat ik dor achtern vun mien Plummenboom de Plummen afplücken schüll, harr Elsbeth mi opdragen. Un as ik dor so op den drüttünnersten Treem (Sprosse) vun mien Ledder stah, ward dat Rieten in mien Ünnerbuuk jümmer duller un ik müß daalstiegen un mi eerstmal krumm op de Eer hensetten. Elsbeth harr mi ut uns Kökenfinster dor sitten sehn un keem foorts anlopen. Wat is mit di, büst du vun de Ledder fallen?, hett se mi fraagt. Ja, un dor heff ik ehr vertellt, dat ik al siet den Vördag so`n gediegen Rieten in mien Buuk spört heff, aver dor anfangs nix op geven heff. Is so kamen, geiht ook so wedder weg, heff ik dacht. Aver Pustekoken! Is dat nich, un in de Nacht harr ik för Wehdaag meist gor nich slapen künnt!
Denn helpt dat allens nix, hett Elsbeth den tokamen Morgen seggt, un mi na Dokter Seehusen henslept. De hett mit sien glitschigen Ultraschallapperaat op mien Buuk rümkleit un denn meent, dat dat nu an de Tiet is, in`t Krankenhuus to föhren mit mien obsternaatschen Wurmfortsatz! Genau düt Woort hett he seggt, vergeet ik mien Leevdag nich! Un Ratzfatz weer ik mit`n Rettungswagen in`n Krankenhuus!“
„Ja un dor, wat hebbt se dor mit di opstellt, Emil?“ hett Herbert fraagt.
„De hebbt mi, bevör ik so recht wat seggen künn, glieks in den OP rinschaven, Herbert! Un ehrder ik mi versehn harr, leeg ik al, bloots mit so`n achtern open Hemd op`n OP-Disch! Un de OP-Swester sä achter ehr Snutendook: >Keine Angst, so eine Blinddarmoperation ist doch ganz einfach!<“
„Na, denn is ja allens okay ween, Emil“, meent Naver Herbert.
„Even nich, Herbert“, seggt Emil, „dat hett se nich to mi seggt, dat hett se to so`n ganz jungen Keerl seggt, de blangen ehr stünn, mit een witten Kittel an! Du, as `n richtigen Dokter sehg de Jungspund nich ut! Mi is Angst un Bang wurrn, segg ik di!“
„Un wat hest du dor maakt, Emil, büst du utknepen?“, hett Herbert fraagt.
„Künn ik doch nich mehr, Herbert, de Narkoos harr mi doch al düchtig to faten un denn heff ik nix mehr mitkregen! As ik opwaakt bün, keem Elsbeth anlopen un hett sik an mien Bett sett, un mi verkloort, dat allens goot gahn is, un de junge Mann in den witten Kittel weer een Medizinstudent ween, de bi dat Rutsnieden vun mien Blindwörm bloots tokieken wull. Opereert harr mi een richtige Dokter mit een grönen Kittel an. De harr denn ook seggt, dat de Operatschoon an sik ganz goot lopen weer, aver veel länger dormit töven harr he nich künnt un dat ik mi nu eerstmal noch `ne Tiet schonen schüll!“
„Na, dor hest` ja wat mitmaakt“, seggt Herbert to Emil, „denn will ik man för di noch jo`e restlichen Plummen afplücken! Nich dat dorwegen diene Elsbeth noch op de Ledder stiegen mutt! Een Mallöör in`t Huus is genoog! Meenst nich ook, Emil?“
In`t Handschohfack
Dat ehr Keerl, de Herr Direktor Egon Müller-Bredenbach, geern de jungen Froonslüüd in sien Firma nakeek, harr Froo Direktor Müller-Bredenbach al dat een or anner Mal markt.
„Solang he bloots kieken deit“, dacht se bi sik, „stört mi dat nich groot. Wenn ik aver rutkrieg, dat dor mehr is, denn schall he dat to föhlen kriegen! Denn mutt he sik mehr as warm antrecken!“
As se vör tweeundörtig Johr ehrn Egon freet harr, harr se de Firma mit in de Ehe bröcht un in ehr Eheleven harr se vun Anfang an dat Seggen hatt. In de Firma leet se em geern den Direktor spelen, aver mehr ook nich!
„Sowiet kummt dat noch, dat mien Egon wat mit anner Froonslüüd anfangt“, hett se mal to de ole Erika Puhst seggt, de al siet Johr un Dag bi Egon dat Vörzimmer hööd hett.
As de denn för dree Johr in Rente gahn is, hett Direktor Egon för sien Vörzimmer `ne veel wat jüngere, adrette Sekretärin instellt.
Dat harr Froo Direktor Müller-Bredenbach gor nich paßt un dat harr desdewegen faken Striet geven.
Amenn aver, harr se denn doch nageven, sik aver vörnahmen, mehr as een Oog op ehrn Egon un de smucke, adrette Sekretärin to smieten.
Man, aver soveel se ook oppassen dee, dor geev dat in de dree Johr, wo de hübsche Froo bi ehrn Egon in`t Vörzimmer sitten dee, nich een Anteken dorför, dat dor mehr, as bloots de Arbeid, twüschen sien Sekretärin un Egon lopen dee.
„Wi hebbt al siet fief Johr keen Urlaub mehr maakt“, hett de Froo Direktor to ehrn Egon seggt, „ik heff för uns een schöön Hotel an de Mosel bucht! Övermorgen geiht dat los! Maak dat kloor in uns Firma, dat du för een Week nich dor un in Urlaub büst!“
Wanehr sien Froo so bestimmt mit em snacken dee, wüß Direktor Egon Müller-Bredenbach, dat dorgegen angahn, zwecklos weer, un he nu sien Auto optokloren harr: Waschen, Tanken, Ööl nakieken laten, un so wieder un so wieder.-
Kott vör Köln stünnen se op de A 57 in een Stau un na `ne Tiet wurr Froo Direktor dat langwielig un de Radiomusik gefüll ehr ook nich mehr.
Se söch na de CD mit de Johann-Strauß-Musik, de se so geern hören dee un grabbel dorto in`t Handschohfack vun Egon sien Mercedes Benz hen un her. So as jümmer müß dor de CD, mank Egon sien, liggen.
Opmal harr se `n lütten Damenslip in lila in ehr Hannen un höll dat Dings Egon ünner de Nees.
Bannig in Raasch hett se losschimpt: „Ahnt heff ik dat ja al lang un nu weet ik endlich Bescheed! De lila Slipbüx, de hört doch ganz bestimmt dien Sekretärin to, du ole Wieverheld, du!“
Egon hett sik bannig verjaagt un in sien Kopp lepen de Gedanken Amok!
„So`n Schiet aver ook“, dacht he, „dat lütte lila Ding mutt ik bi`n Autoopkloren doch tatsächlich översehn hebben! Nee, so`n Schiet aver ook! Wat segg ik denn nu bloots? Wo krieg ik denn nu so fix `ne gode Utreed her? Verdammi aver ook, ok nee, oh nee!“
Man, opmal harr he dat: „So`n Quatsch aver ook“, hett he to sien Froo seggt, „mien Sekretärin, de driggt doch al siet twee Johr keen lila Ünnerwäsch mehr!“
Luise un Elvira
Ganz so faken kummt dat nich vör, dat in een Firma de Chefsekretärin un de Sekretärin vun den Geschäftsföhrer sik rüken künnt, ja sogoor Fründinnen aneenanner wurrn sünd. In de Landmaschinenfirma vun August Battermann is`t aver so ween un so is dat kamen:
Luise, de Chefsekretärin vun August, weer in de Firma al siet lange Johren de heemliche Chef, oder beter seggt, de Chefin! Geev nix, wat nich över ehrn Schrievdisch güng! Överall hett se mitmischt, överall harr se ehre Spione sitten un August Battermann hett tomeist dat daan, wat se em vörslaan hett. Un dormit is he goot föhrt!
Kinner weern August un siene Froo nich vergönnt ween. „Ja, un nu is he doch ook al in een Öller, wo`n langsam an`t Ophören denken kunn“, hett siene Froo meent, „un wi beide künnt denn doch ook mal an uns denken un uns de Welt ankieken! Is ja bitherto keen Tiet to ween!“
Man, een Johr hett August siene Froo noch afrungen: He müß doch den Geschäftsföhrer noch inarbeiden, den he instellt harr. Un he harr togliek ook `ne nee´e Sekretärin för`t Geschäftsföhrer-Vörzimmer instellt, mit den hübschen Vörnaam Elvira.
Se weer eerst half so old as de heemliche Chefin Luise. Un dat hett `ne Tiet duurt, bevör de beiden Froonslüüd sik arrangeert hebbt, ofschoonst se anfangs gor nich veel mit`nanner to doon harrn.
Mag de Düvel weten, wo dat an legen hett, dat Luise een ganz, ganz wichtigen Termin dörch de Lappen gahn is un dordörch nu op de Firma een gröttern Schaden tokamen künn, aver düt Mallöör weer ehr nu mal passeert.
Luise harr sik in`n Moors bieten künnt! So een dicken Patzer weer ehr in all de Johren noch nienich ünnerlopen! Un op kenen Fall schüll nu August Battermann Wind vun ehrn Fehler kriegen!
Se hett in ehr Chefsekretärinbüro seten un hen un her överleggt wat se doon künn. Aver soveel se ook nadacht un grüvelt hett, een Lösung keem nich in Sicht!
Nu harr tofällig in een Telefonaat mit een Spediteur Elvira höört, dat dat mit een Termin Kuddelmuddel geven harr un dordörch wull düchtig Arger in`t Huus stünn. Dat is ja komisch, dat will ik genau weten, hett Elvira dacht, de Saak will ik mal op`n Grund gahn! Se leet ehre Kontakte spelen un dat hett nich mal `ne Stünn duurt, dor wüß se, wat passeert weer.
Dat is `ne Gelegenheit, hett Elvira dacht un liesen an Luise ehr Bürodöör ankloppt. De seet achter ehrn Schrievdisch un hett na `ne Lösung för ehr Problem söcht.
Heel vörsichtig hett Elvira ehr Hülp anbaden un seggt, se harr dor een Idee un Luise schüll ehr man maken laten. Un de grote Chefsekretärin Luise hett inwilligt! Wat schüll se denn ook anners doon in ehr Noot?
Un Elvira hett mit de Hülp vun den Geschäftsföhrer Jens Hansen, de mehr as düchtig in se verschaten weer, doch tatsächlich `n Dreih an de verflixte Saak kregen! Un een Schaden för de Firma weer ut de Sicht!
Ja, un dat kunn`n sik ja vörstellen, dat de beiden Froonslüüd sietdem goot mit`nanner harmoneert hebbt un na `ne Tiet is `ne Fründschop twüschen de beiden entstahn. Wanehr de Arbeid dat tolaten hett, hebbt se in de Kaffeepaus tosamen seten un geern ook mal `n privatet Woort mit`nanner snackt.
Nich lang, dor harrn se dat Thema: Inkamen, Verdeenst, Gehalt, to faten un Elvira hett seggt, se wull mit August Battermann över een höger Gehalt snacken, denn dat stünn ehr na fief Johr in de Firma doch wull to!
„Das wird nichts, das kann ich dir jetzt schon sagen, denn gegen Gehaltsforderungen ist er allergisch, ist er immer schon gewesen“, hett Elvira vun Luise to hören kregen un dat se dat ja weten müß, wieldat de doch al 35 Johr in de Firma weer.
„Abwarten“, hett Elvira bloots seggt, „ich spreche übermorgen mit dem Chef in einer anderen Sache und danach werde ich auch eine Gehaltserhöhung für mich ansprechen!“
Dree Daag later in ehr Kaffeepaus fraagt Luise: „Na, wie war`s bei August? Hast du dich getraut und über ein höheres Gehalt mit ihm gesprochen?“
„Ja sicher, und das hat geklappt“, hett Elvira antert un smuustergrient.
Luise hett Elvira unglöövsch ankeken un denn seggt: „Sag mal, wie hast du das gemacht? Das ist nicht mit rechten Dingen zugegangen!“
„Doch“, hett Elvira seggt, „ist das! Ich hab` ihm bloß die heimlich von mir gemachten Fotos von unserem letzten Betriebsfest gegeben. Und dann auch die Negative davon, als er die noch haben wollte!“
„Das ist ja `n Ding“, hett Luise seggt un na`n Ogenblick meent: „Aber was war denn drauf auf den Fotos?“
„August und die große Blonde aus dem Versand! Mit der kleinen Kamera aus meiner Handtasche habe ich sie erwischt, wie sie im Konferenzzimmer verschwunden sind“, hett Elvira antert un denn seggt: „und durch den Türspalt habe ich dann auch geknippst, was die beiden da so veranstaltet haben!“
„Junge, wenn die Fotos seine Frau in die Hände bekommen hätte, wär August geliefert gewesen“, hett Luise seggt un denn noch: „das meiste Firmenkapital stammt nämlich aus der Familie seiner Frau, weißt du? Aber du hättest ihm nicht auch noch die Negative überlassen sollen! Vielleicht hat er dein Gehalt gar nicht erhöht un du hast keine Beweise mehr in der Hand!“
„Doch, hab` ich“, hett Elvira seggt, „August weiß ja nicht, dass noch ein zweiter Abzug von den Fotos bei mir in der Wohnung liegt, gut versteckt!“
„Du bist ja noch raffinierter als ich, dich möchte ich nicht zur Feindin haben, sondern lieber als Freundin!“, hett Luise to Elvira seggt un achteran denn noch: „Um die Firma mach ich mir keine Sorgen wenn August und auch ich demnächst aufhören. Du und dein Jens Hansen, ihr werdet die Firma nicht ruinieren, da bin ich mir sicher!“
August Battermann hett sien Woort holen un Elvira hett den tokamen Maand een höger Gehalt op ehr Konto hatt.
Un de Moraal vun de Geschicht: Mal kunn Erpressung ook klappen!!!
Moorskraam
Wilhelm Lürssen un sien Froo Meta hebbt vör nich ganz dree Johr den Buurnhoff an ehrn Söhn Gerd un sien Froo Anita afgeven un sik op`t Olendeel trüchtrocken. „Man mutt rechttiedig loslaten“, hett Wilhelm to sien Meta seggt „un de jungen Lüüd nich so lang töven laten!“
Tovör harrn se sik dor al een vun de olen Schüün op ehrn Hoff to een kommodig Wahnhuus trechtboot un harrn, sietdem se dor introcken sünd, denn ook veel mehr Tiet för ehr beiden Enkelkinner Heiner un Evamaria.
Heiner, intwüschen 8 Johr old, un de fief Johr ole Evamaria sünd geern un veel bi Oma Meta un Opa Wilhelm, de mit jem vun lütt op an Platt snackt hebbt. Un ook mit ehrn Vadder Gerd snackt de beiden Kinner Platt; mit ehr Mudder aver Hoochdüütsch, wegen de School, as se jümmer seggt.
Wilhelm Lürssen is sien Leven lang keen vun de ween, de lang un veel snackt. Muulfuul is dat Woort för so een, seggt de Lüüd. Man sien leevste Woort is aver „Moorskraam“ un dat seggt he jümmer, wenn em jichenswat nich passen deit oder wat scheev lopen is un he sik dorwegen düchtig argert.
Ja, un kaamt de Lüüd in`t Dörp op em to snacken, denn snackt se vun Wilhelm Moorskraam! Aver nich so, dat he dat hören deit, denn he kunn ook örnlich füünsch weern.
Nu keem dat, dat de Kinner nülich mit ehr Öllern an`n Middagsdisch sitt un Heiner denn vertellt, dat he mit Opa Wilhelm in Tant Erika ehrn Kraamladen ween is, wo Opa sik den Tobak för sien Piep köpen wull.
„Und da ist bei Tante Erika so een großes Mädchen zu Besuch, aus Berlin, und die hat so komisch geredet und im Laden geholfen“, seggt Heiner to sien Mudder, „und weil das so lange gedauert hat, weil sie nich Bescheid wußte und den Tabak gesucht hat, da hat Opa „Moorskraam“ gesagt. Und als sie Opa denn den Tabak gegeben hat, hat sie: Bitte, Herr Moorskraam, gesagt. Die hat gedacht, Opa heißt so! Tante Erika, anne Kasse, hat das gehört un laut zu ihr gesagt: Beate, das ist nicht Herr Moorskraam, das ist Herr Lürssen mit seinem Enkelsohn Heiner! Das Mädchen hat denn Entschuldigung zu Opa gesagt! Und wißt ihr was? Jetzt sagt Opa nich mehr Moorskraam, jetzt hat er ein neues Lieblingswort!“
„Na, Heiner, denn segg uns doch mal Opa sien nee`t Woort“, seggt Heiners Vadder to den Jung.
„Schiettüüg!“ seggt Heiner.
Mürkerdekoltee
Wat een Mürkerdekoltee is, heff ik güstern vun Gerda to weten kregen. An`n Middagsdisch hett se mi de Geschichte mit dat Mürkerdekoltee vun Jürgen Neumann vertellt.
Also, de Jürgen is een Muurmann un he fliest bi Cornelia Siegert, wat een vun Gerda ehr Fründinnen is, dat Bad.
Un Cornelia steiht so in de Döör vun ehr Badestuuv un kickt Jürgen vun achtern to, as he vör ehr op de Knee de eerste Kachel op den Badfootbodden anbackt.
Se süht sien griese Hoor, dat Karohemd, sien Booarbeiterschoh un de afdragen Jeans.
Dat is Mai un buten blöömt de Appelbööm un Cornelia is al `ne ganze Reeg vun Johren Wittfroo.
Jürgen böögt sik na vörn un sien Lief spannt sik. Sien Hemd un de Büx treckt sik trüch un leggt de Steed free, woneem dat Krüüz ophöört un sien Steert anfangt.
Cornelia kunn een Lien kruse Hoor sehn, de in een Slucht twüschen twee opstaute rootwitte Schinken verswinnt. Sien Jeansbüx kunn de beiden Moorsbacken kuum bännigen. As lütte Parlen sitt Sweetdrüppen op de krusen Hoor. Af un an rönnt een vun jem hendaal in de geheeme Schinkenslucht.
Cornelia gnabbelt op ehr Ünnerlipp un seggt denn mit heesche Stimm: „Hier is dien Beer, Jürgen!“
He kickt kott över sien Schuller na ehr hooch, bedankt sik, un mutt fix wedder wegkieken, denn dor is wat in Cornelia ehr Ogen, dat maakt em unseker.
Un Cornelia is flink na buten in ehrn Goorn lopen un hett deep Luft haalt, hett se Gerda vertellt, un dat se `s nachts vun Sweetdrüppen op kruset Hoor drömt hett, de sik vun dor lööst hebbt un in Jürgen sien Mürkerdekoltee daalrönnt sünd.
Un se harr een ganz, een unruhigen Slaap hatt, hett se to Gerda seggt.