NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Sonja Dohrmann
Lengen
Ik seh em, he mi nich. He steiht an’n Herd un kookt. Kickt in en Putt, röhrt üm, lickt den Kooklöpel af, dreiht sik üm un smuustert. Se sitt op den Kökendisch, lutt de Been bammeln, hollt en leddig Glas in de Hööchte – en Sektglas. He schenkt jümehr beiden Glääs vull. Se stööt an. Sien Hand strickt sacht över ehr naakten Been. Ik hool deep Luft. Nu küsst se sik – lang, innig. Ik heff al lang keen Söten mehr kregen. Warrt ok woll so blieven.
Ik seh jümehr Lachen, vermood in’n Achtergrund Musik – liesen Jazz, Soul … even dat, wat in düsse Situatschoon so begäng is. Bi mi gifft dat keen Musik mehr, nie mehr. He nimmt beide Glääs, stellt se op de Aflaag. Sien Hannen wannert sacht ünner ehr Bluus, finnt ehr Böst, de se em entgegenreekt. Dat seggt ehr to, se genüüt dat un lehnt sik torüch. Mit eenmal kickt se na’t Finster. Ik tuck torüch, liekers ik weet, dat se mi nich sehn kann, wieldat ik in’n Düüstern sitt. Warrt se glieks den Vörhang totehn un mi dat Rinkieken verwehren? Nee, de beiden hebbt so ‘n Jieper op’nanner, de nehmt nix anners mehr wohr. Na, schüllt se jümehr Happy End hebben! Ik teh mien Vörhang to, maak dat Finsterkino ut un schalt üm op Koppkino.
Domals, ehr dat … Ja, domals föhren wi in’n Sommer af un an op’t Land rut. Wi snacken de ganze Fohrt ahn Paus un harrn vele Ideen, wunnerbore Plaans un freien uns, dat wi dat in Tokunft allens maken wöörn. Buten schien de Sünn un ut ‘t Radio dröhn Musik. Mien Fööt legen op ’t Armturenbrett, wüppen in’n Takt un ik töög an en sülvstdreihte Zigarett. Wi föhren över de Landstraat un kömen dör Dörper un kunnen jichtenswann saftige Wischen un Weiden sehn. Op en Wisch leggen wi en poor Wulldecken ut. Över uns de Schadden vun en groten Boom. Ik harr Glääs, Tellers un so wieder mitbröcht un en Korv randvull mit Leckereen. Dat wöör en wunnerbor Piknik!
Achteran spelen wi Federball, kömen ornlich in’t Sweten un ut ‘e Pust. Wi plumpsen op de Decken un wüssen beide, wat nu kööm. Ik dreih mi op den Buuk un dien flinken Finger möken mien Kleed un den BH op. Ik sett mi hin, man ik wöör nich so vigeliensch mit ‘t Uttreken. Aver mit dien Hölp kregg ik di ut dien Kledaasch. Un wat denn kööm, dat hebbt blots de Deerten, de in de Nöögde in’n Wald leven, mitkregen. Eerst in ‘e Schummeree möken wi uns op den Weg na Huus un weern beide reinweg swiemelig vun den schönen Dag.
Dit Torüchdinken fangt jedet Mal so as en Leevsfilm an un ennt in en swatt Lock: Quietschene Reifen, ganz luden Krach, Rumms, Stopp, Wehdaag, Bloot, Pisse, Kotze, Küll, Düsternis, Swatt … Ut!
De Sünn schient wedder – tominst af un an, man blots för de annern. Se warmt nich mehr. Männichmal besöök ik di, bring di Blomen. Letztens heff ik Nelken bi di funnen. Nelken! De sünd foorts op ‘n Müll lannt. Hier liggst du nu, för alltiet, man nie nich mehr blangen mi.
Körtens bün ik in en ne’e Wahnung intagen. Hell, rümig un ahn Snicksnack, wat mi behinnern kunn – so seht de annern düsse Wahnung. För mi is se op de en Siet en Höhl, man op de annere Siet en Höll! Wenn ik woanners bün, wüll ik an’n leevsten glieks na Huus. Bün ik in ‘e Wahnung, fallt mi de Deck op den Kopp. All Rüüm sünd praktisch inricht, nix steiht in’n Weg. Dekosaken hebbt hier keen Platz, sünd överleidige Stofffängers. Woto schull ik in mien Leven wat dekoreern? Allens Wichtige is woll dor, dennoch is allens leer: de glatten Wänn, de Regalen, de ganze Wahnung, mien Bregen, mien Hart. Hier gifft dat keen warm Wi, blots en kool Ik.
In de Wahnungen güntsiet vun ‘e Straat kann man avends rinkieken, wenn de Bewahners jümehr Licht anhebbt. Dor gifft dat en Wi. Schient so, as weern de Lüüd – un besünners dat junge Poor – ganz nett. Liekers wüll ik mit jüm keen Kuntakt hebben. Mit keeneen!
Letzte Week kööm en Arbeidskolleegsche vun freuher op Besöök. Kuum dat se in ‘e Wahnstuuv wöör, töög se, ahn mi to fragen, den Vörhang vun’t Finster weg un meen bilöpig, hier müss mal Licht rin. Denn füng se an, över Sportoorden för Rullstohlföhrers to snacken un legg mi en Handzeddel mit Informatschonen hin: Handbike, Curling, Bogenscheten, Swimmen, Danzen … Ik see to ehr, mi wöör bannig klöterig un se schull mi nu lever alleen laten.
Danzen – de spinnt doch! Danzen wöör ik woll geern, man mien Danzpartner is weg. Gau maak ik de Ogen to un promt löppt wedder en Film in mien Kopp af: Ik sitt op en Bank in’n Goorn, överall Blomen, du löppst över den Rasen. Ik spring op, renn lichtföötsch op di to, lann in dien Arms un du küselst mi in’n Kreis rüm. Wi küsst uns. Ik wüll mien Ogen tolaten, denn mit open Ogen müss ik ein Ik sehn, dat sitten blieven mutt.
Ok mien beste Fründin kuumt mit blöde Ideen. Se meent, wenn dat nu buten gröönt un bleuht, denn warrt allens wedder goot. Denn harr ik seker Lust, mi op wat intolaten. Pah, wiss nich!Bün an’n leevsten in mien düüstere Wahnung. Villicht schull ik mi en Kellerwahnung söken, en Kellerlock …
Mien Frünnen sabbelt mi to: An’t Enn vun ‘n Tunnel warrt dat seker wedder hell warrn. Dat Ganze weer noch to frisch, man eenerdaags wöör sik seker en intressante Arbeit, en ne’e Sportoort … un ok en ne’e Leevde … Kopp hoch! … Ik kunn kotzen. Wieldat de annern mien Pien nich utholen künnt, schall ik modig na vörn kieken un vergnöögt ween. Dröff ik nich wenen, schreen un brüllen?
Du fehlst mi, warrst mi bit in alle Ewigkeit fehlen. Dien Stimm klingt in mien Ohren. Du tuschelst mi leeve Wöör to … oder reegst di över jichtenswat op. Ach, wat wöör ik geven för en dullen Striet mit di – ob wi en Film oder Football in’t Fernsehen kiekt, ob wi Urlaub in ‘e Bargen oder an’t Water maken wüllt, ob wi Pizza bestellt oder in en Restaurant gaht … Dat warrt ‘t allens nie nich mehr geven. Un ok keen Etenkoken mit di, so as bi de Navers, keen Brusen tosamen, keen Lachen, Wenen un Swiegen mit di, keen Nöögde, keen Sex, keen Küssen, keen Gnickern … Denn dat gifft keen Wi mehr, nie nich mehr – blots noch en unendlich Lengen!