NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Christl Twenhöfel
Kuffer packen
„De lange Büx bruukst du gor nich in to packen. Tante mag keen Deerns in Büxen. Wenn du dat nich mit ehr verdarben wullt, laat de lever glieks tohuus.“
De Deern knirscht mit de Tähn. Ehr scheune nee’e Jeans schall se nich mitnehmen! Ehr Freid op de eerste grote Reis alleen, sackt in sik tosamen. Twee Weken blots Röck un Kleder, dat warrt je meist en Straaf, keen Vergnögen. De halvlange Büx hett Modder ok al wedder in’t Schapp packt. Hett dorför den bunten Rock un de Socken henleggt. De Reis schall in de Grootstadt München gahn. En Deern vun’t Land mutt sik dor ok passlich antrekken, seggt Modder. Wulljack un Regenmantel woll, man weet je nie nich, ok wenn’t Summer is. Man lange Büx is nich.
Unkel un Tante hebbt vele Plaans maakt. Se wöllt de Deern wat beeden, ehr veel vun jüm ehr Gegend wiesen. Un vun de Grootstadt na de Bargen is dat nich wiet. Knapp een Stünn Fohrt mit Bus, den mit de Sielbahn bargop. Sowat kennt de Deern seker nich.
„Wenn wi na de Bargen fohrt, musst du di aver en beten warmer antrekken“, seggt Tante
„Ik heff aver keen lange Büx mit.“ De Deern is unseker, wat se doon schall.
Unkel denkt praktisch. „Wi köönt je Peter mal frogen, wat du en vun sien Büxen antrekken kannst. He is kuum grötter as du. Wi wullen jüm so un so besöken, denn froogt wi mal.“ Tante runzelt de Stirn, seggt aver nix.
Peter feixt, as de Deern in siene Büx in de Stuuv kummt. Ehr Grienen is teemlich scheef, ehr Bewegen eckig. Se föhlt sik nich goot, dat kann jedeen sehn. „Ne, dat laat wi woll beter“, meent Unkel, de ehr genau beobacht hett. Un dorbi blifft dat denn ok.
In de Bargen fohrt se denn aver doch. De Deern nimmt Wolljack un Regenmantel mit. Is beter een hett dat dorbi, hett Tante meent. Is aver warm’ Sünnschien anseggt, warrt woll goot gahn.
So sitt de Deern nu, in Pulli un Summerrock, mit Socken un Halfschöh, in de Sielbahn. Se wunnerwarkt över den Woold ünner sik. Kickt wannern Lüüd op’n Kopp, winkt hendal. Je höger se kaamt, desto mehr köölt dat af. De Deern treckt de Wulljack över. Un denn is dat miteens gries rundüm. Nix as griese Schwaden. Dat fangt an to Krömeln, to Sneen.
„Na den Gipfel gaht wi hüüt beter nich“, meent Unkel.
An de Bargstation is allens witt. Fief Zentimeter Snee. Aver de Sünn is al wedder dor. Warrt nich langen liggen blieven. Man mit de dünnen Stadtschöh un den dünnen Rock is dat doch koolt. So loopt se denn blots fix na de Sennerhütt röver. Bestellt Tee un hete Schokolaad, kiekt to, wo de Snee langsom weg dauen deit.
„Wenn dien Dochter mal wedder op Reisen geiht, pass op, dat se sik en lange Büx inpacken deit“, schrifft Tante achterna in den Breef an Modder.
Uluru
Dat ik hier ween dröff! De Fro steiht andächtig för den groten Felsen. Vörsichtig streckt se de Hand ut, leggt ehr sutje an de Felswand. Strakelt den ruugen Steen.
De Fro is nich mehr jung, de Hoor sünd gries, eenfach trüchbunnnen. De Kledaasch praktisch. De Sünnbrill hett se afsett. Se steiht un föhlt blots noch den roden Steen. Ehr Hart kloppt as dull. Se pliert de Tranen weg. De annern mööt dat nich sehn, dat se so anröögt is.
As Kind harr se dat eerstmol vun dissen Felsen leest. Siet de Tiet hett he ehr nich loslaten. Nu is se hier. Föhlt de Legenden, de Generatschonen vun Minschen na. Dat is en hillig Steed för de Urinwahner, de Aboriginees. Ehr maakt dat nix ut, dat se dor nich hoch kladdern dröfft. Eegens is ehr dat sogor recht, dat hüüt to veel Wind is un dorüm nich verlöövt.
Langsom treckt de Grupp en lütt Flach üm den Felsen rüm. De Steen is nich glatt un blank. Dor sünd Rönnen de dat Water wuschen hett. Riefen vun Sand un Wind schmirgelt. Afsackt Kanten, uthöhlt Kamern. In de een hebbt de Aboriginees ehr Hannen mit bunte Farven an de Wand drückt. Vun anner warrt vertellt, dat de Lüüd dor Schutz söcht hebbt. Man ehr Fienden kunnen jüm jüst dor to Schannen haun. Se stünnen mit den Rüch an de Wand.
In en Bucht is en Waterlock, Bööm ümto. Schadden. De Luft is heel anners as in de Sünn. En Platz to’n Överleven.
De Fro sett de Brill wedder op. Holt de Waterbuddel rut. Wenn’n hier Överleven will, mutt’n drinken. Hütigendags is dat je eenfach, geiht ehr dör’n Kopp. Gifft hier sogor Waterhohns an den Parkplätz. Man fröher, mit de enkelten Waterlöcker, weer dat en stur Stück.
Eten, wat harrn de Lüüd to eten? Se kickt sik de Bööm un Büsch neger an. Dor sünd Plummen, lütt as Hasselnööt. Se plückt sik een af. Dat Fleesch is fast, nich veel mehr as’n hatte Huut. Schöllt veel Vitamine in ween, hett se leest. De Steen blifft noch in’n Mund. Is goot gegen Döst, heet dat.
De Grupp sticht al wedder in’n Bus. Se dammelt achterna. Kickt jümmer wedder trüch.
Is Tiet för den Sunset-Point. Gifft för elkeen Dag de genaue Tiet, wann de Sünn achter den Felsen ünnergeiht. Musst to rechte Tiet an de rechte Steed ween, dat du dat goot sehn kannst. Dischen sünd opboot, Sekt steiht kolt. Se nimmt sik en Glas, stellt sik vörn an’n Tuun, is man en Droht, kneehoch.
Se sünd en Flach vun den groten Steen af, so dat he in sien hele Grött to sehn is. Dat platte, rode Land is mit Grasbülten un lütte Büsch sprenkelt. Se suugt dat allens op. Den Platz vun ehr Sehnsucht, ehr’n Droom.
Schadden leggt sik in de Rönnen vun den rootglöhend Felsen. Warrt breder. De Farv geiht vun root na bruun. De blaue Heven warrt bleek. Nu is de Fels al meist ganz un gor bruun.
De Disch is inpackt, de Glöös insammelt. Is Tiet wedder in’n Bus to stiegen. Se kann sik nich losrieten. Een Momang noch. – Ne wi mööt los, anners kaamt wi to laat na de Utfohrt. Denn gifft dat Arger. –
De Felsen is nu al meist swatt. Dat letzt Foto, de letzt Blick. Dat Hart deiht ehr weh. Hier warrt se ni nich wedder stahn. Man wenn se nu vun Down Under dröömt, hett se ok den Ruch in de Näs un den Smack op de Tung. Un dat Föhlen vun den sünnwarmen Uluru (Ayers Rock).