NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Felicitas Schröder
De letzte Fohrt
Jo, denkt se, jo, nu warrt dat Tiet, nu mutt he mal kamen. Sitt al lang hier, denkt se, krieg noch ’n platten Moors. Bannig veel Wind hüüt, ik heff keen Jack an, de Sünn geiht al ünner, warrt düüster, weer doch graad noch Middag, denkt se, de mit ehre Jägersooß, de köönt mi mal an de Fööt faten mit ehr labberige Jägersooß, de kann ik nich eten. Heff ik mien Handtasch, wo is mien Handtasch? Dor is se, dor is allens binn’, ik will ehr mal goot fastholen, bet de Bus kummt, denkt se. He hett mi jümmers fraagt, of he mien Tasch dregen schall. Ne, heff ik seggt, ik will mien Tasch sülvst dregen. De is doch to swoor för di, hett he seggt. Ne, dor is allens bin, de mutt ik bi mi hebben, heff em lang nich sehn. Jo, denkt se, jo, nu warrt dat aver mal Tiet, dat he kummt, ik will na Huus, nu dat dat düüster is. Dat beten fahle Licht vun de Lateern. Wo will ik nu hin, wo heet dat noch? Glieks fallt mi dat in, glieks. Jo, ik kenn dat doch, villicht, dat weet ik doch, jo, glieks heff ik di, denkt se. Ne, wat weer dat doch hüüt för ’n Dörcheenanner mit düsse Fru un ehr Göör, weer dat ’n Jung oder en Deern, weetst ja hüüttodaags nich mit de lange Hoor un de schietige Büx, denkt se, un dat kickt blots, dat Göör, ik heff ehr al mal sehn, de weer al mal dor, dat Göör, wull mi de Franschen vun Teppich snieden, dat Blaag. Se weer dat, denkt se, ik weet dat. De Fru hölt mi Blööm hen, seggt, Mutti, de sünd för di. Wat? Mutti? Ik kenn di nich, kannst mi nich för dumm verköpen, mien scheune Dochter mit ehr lange Hoor, so blond, dat is man jümmers wat Besünners, denkt se, man de Ollsch doch nich, mit ehr gries Wull op’n Kopp. Jo, ik wuss wat de wull, de wull sik bi mi anköteln, de wull an mien Tasch ran, dat Aas, ne, nich mit mi, heff ik seggt, behool mal diene Blööm, heff ik seggt, kannst wedder na Huus gahn, heff ik seggt, mien Handtasch kriggst nich. Jo, weent hett se, man se kunn mi nix vörmaken, anschieten kannst mi nich. Wo blifft he blots? Dor mutt doch noch en letzte Fohrt sien, ik mutt dor hüüt noch hen. Is man nu bannig koolt worrn, wo is mien Jack, ik mutt mien Jack hebben. Worüm is dat so still oder weer dor doch wat? Ik heff doch wat höört, sünd dat Schreed, wokeen is dat, wat will de, will de ok mitföhren? Ne, de will an mien Handtasch ran, ik hool ehr fast, nich mit mi. De glöövt woll, de hett dat licht mit uns ole Lüüd, denkt se. Nie nich, blots nich loslaten. Faat mi nich an, kriggst mien Handtasch nich, loot dat no, du Swiensjack, warrst di wunnern, ik kenn di doch, ik heff di al mal sehn. Loot dat no, Halunk, schreet se. „Ganz ruhig, Frau Vogel. Ich bin es doch nur. Der Peter. Kommen Sie. Es ist Zubettgehzeit. Hier ist Ihre Jacke. Es ist doch schon viel zu kalt. In Ihrem Zimmer ist es schön warm. Heute kommt kein Bus mehr. Morgen ist doch auch noch ein Tag. Kommen Sie. Nehmen Sie meinen Arm. Ich bring Sie zurück.“
Jo, denkt se, jo, ik wull doch blots na Huus fohren, de letzte Fohrt, mien Jack, dat is goot, dörv mien Handtasch nich vergeten. Is so koolt. Bün mööd, so mööd. Ik wull woll kamen.
Na Huus kamen
Wat heff ik doch för’n Sott, denk ik oftins. Ik bün in Hamborg tohuus. De schönste Stadt vun de Welt, as de Lüüd seggt. Un denn noch in Eimbüttel. All de Lüüd wüllt hier wahnen, so is dat bannig düer worrn. Man mien Moder is al vör veertig Johren hier hentrocken, in een vun de schönen olen Hüser. Wi hebbt fründlich Navers un gode Frünn’ in uns Huus. Wi fiert Wiehnachten tosamen mit en groten Putenbraden oder se kaamt rünner to uns, wo mien Moder Beren, Bohn’ un Speck koken deit oder Gröönkohl mit Pinkel. Dat kann se woll goot, aver ik finn, dat is Swienkraam un eet lever mien Ries mit Höhner- oder Lammfleesch. Wi lacht un snackt veel. Un ik heff ok Dusel mit mien Baas in de lütte Autowarksteed, wo ik mien Lehr maak. He mag mi lieden un he hett seggt, dat ik mien’ Meester maken un denn sien Warksteed övernehmen schall. He will me hölpen.
Aver nu is ok de schönste Stadt in’n November gries un du wullt ok mal rut. Un wat för’n Glück, vun mien eersten Lohn un mien Moder ehr Spoorswien hebbt wi uns annerletzt en lütt Auto köpen köönt. En parlwitten brukten Golf. Na Amsterdam wüllt wi hen un denn bruust wi al mit dat niege Auto över de Autobahn. We hebbt en schöne Tiet dor. All de Grachten un Brüchen. So wat heff ik noch nie nich sehn. An’n letzten Dag, ehr dat wi wedder na Huus fohren wüllt, sitt wi in en Kaffehuus, drinkt Kaffe un eet saftigen Appelkoken. Dor kümmt en Poor in de vulle Stuuv un kiekt no en Sitzplatz. Düütsche Touristen.
„Seet Se man dal“, seggt mien Moder, „wi mööt so un so los.“
Se geiht noch mal na Tante Meier. Seker is seker.
De Mann will woll fründlich sien un fraagt mi, wo ik herkaam.
Ik segg „Ut Hamborg“. He lacht.
„Nee, nee. Wat is denn dien Tohuus?“
„Na, Hamborg-Eimbüttel“, segg ik. He lacht wedder.
„Dat kann nich angahn.“
„Fraag mien Moder, de is glieks torüch.“
„Dien Moder? De Fru is doch blond un du büst en Swattkopp. Wat vertellst du mi denn? Du büst doch ut’n Orient. Syrier, Iraker, Afghaan? Wi sünd ut Rendsborg.“
Ik föhl, woans mi dat Bloot in’n Kopp schütt.
„Dat interesseert mi nich“, segg ik un bün opstahn. Dor kümmt ok al mien Moder.
„Wat is denn los mit di, Ali?“ fraagt se mi.
„Ik wüll hier weg.“ Un ik vertell ehr, wat de Mann seggt hett.
„Komm, Ali, wi föhrt na Huus. Dat is en Döösbaddel. Scheer di nich an.“
De ganze Tiet op de Autobahn is dat gries in mien’ Kopp, gries as de Heven, gries as de Autobahn. Dat dreiht in mien Kopp rüm as en Karussell. Ik denk an mien Öllern, de ut Afghanistan flücht sünd un nu in en lütt Stadt in Iran leevt, wo se nich willkamen sünd un wo ik ehr af un an en beten Geld tostüer, dat se Medikamenten un wat to eten hebbt un de Kinner to School schicken köönt.
Ik denk an de Weeg, över de ik na Düütschland kamen bün un de düüster Drööm vun all, wat ik sehn un beleevt heff. Ik denk an mien Hamborg-Moder, de mi ehr Spraak bipuult hett, de mi opnahmen hett un allens mit mi deelt un mi trööst, wenn ik de düüster Drööm heff. Un ik denk an de Kunnen in de Warksteed, de seggt:
„Der Kanake soll mein Auto nicht anfassen.“
Un an de Udels, de mien Auto dörchsöökt, wiel se mi nich glöövt, dat ik dat fohren dörv. In de Paperen steiht de Naam vun mien düütsche Moder. De Udels, de wüllt, dat ik mi mit mien Jack in’n Dreck legg, vunwegen ik wat seggt heff. De mi anbölkt „Legen Sie die Waffe weg“, wenn ik in’n Goorn mit de Heckenscheer bi mien düütschen Fründ togang bün.
All dat geiht mi dör’n Kopp, as ik achter de Harborger Bargen an de Kimm de rootblauen Kraans in’n Hamborger Haven Spaleer stahn seh, wo de mannichfarvigen Containers rechterpoot uns Geleit in den Elvtunnel geevt un wo mi de Köhlbrandbrüch gröten deit.
Un denn denk ik „Hamborg, kannst du mien Tohuus sien? Wullt du mien Tohuus sien?”