NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Gerd Dietel
Dat Leeven der Annern
Fröher inne DDR dor hebbt sick de Lüüd vör de Stasi in Ach nöhm müss, wenn se to veel vertellt hebt. Ji hebbt veeleech denn Film „Das Leben der Anderen“ sein. Hüttodaags müss du di vör dat Leeven der Annern sülven schüdden. Sünst hölst dat nich ut!
Nülichs bünn ick mit een Bus fört. Hest jor ock meist mehr Ruh as bi ´t Autoförn. Kannst toon Biespeel leesen. Harr ick mi so dacht. Un dat hett ook gaud klappt. Jüst för twee Haltestelln. Dann ist dor soon junge dörchstylt Fru insteegen. Se hett eern Keerl noch rowunken. De bliev anne Haltestell trüch un sei för mi total verleevt ut. Warf er noch een Hannkuss tau.
Aver so kannst di täuschen … gragmang as de Bus losfört un dat Mädel sick just op denn Platz achter mi setten dei, hett see ook schon dat Smartphone inne Hann un eer beste Frünndin anne Stripp. Un dann güng dat los: Dat wür dat letzte Mal weesen. Noch ´mal wüll see dat nich mit sick mooken laten.
He hett eer wohl to eers versprooken, se ock mit sin Auto na Hus toförn un as dat sowied weer, har he eer denn Bus anbooden …
See waar immer luter un brüll mi vun hinnen in miene Ohrn.
An´t Lesen wör nu wörklich nich mehr to denken …
Dor heb ick mi umdreiht un eer eenfach ankeeken. Gaanz lang inne Oogen keeken. Se wull dat nich un versöök jümmers an mie vorbi to schuuln … Nix passeert. Gift ja Lüüd, de sünd nich so empfänglich för dat Diskrete. De kannst mit wat Liesen nich beindröken. De müst jümmers groff un luud anspreeken.
Un as ich anfungen heb, doröber natodenken, wi ick dat Mädel anspreeken kunn, dor sech see plötzlich to eer Fründin:
Du, ich glaub, hier fühlt sich einer beim L e e s e n gestört. Ich muss mich mal umsetzen.
So veel Fiengefööl harr ick eer nu gor nich in eere opweulte Situatschion erwartet. … Aver wi se dat Wuurt „LESEN“ utsprooken hett, dor heff ick mi schulligst föölt. Dat har son Bigeschmack. So, as wenn see seeken dei:
Du, stell di vör, hier bi mi in Bus sitt een, de het keen Büx an!
De ole Rökerkaat
Jümmers, wenn ick Reinhard Mey un sien Leed „Vun Ilse un Willi op`n Lann” hör, heff ick een Bild dortau.
As ick een lüttn Jung vun vielleech acht or nein Johr weesen bünn, hebbt mien Öllern anfung, een Swien to slachten. Un dat bedüüt ok: Wuss maaken … un rökern!
Un so sünd se mit de Wüssen un de beeden Schinkens to een Rökerkaat fohrn. Wi Kinners dörfen mit. Utkennt heff ick mi nich. Wi sünd jor erst vor kötte Tied op Lann troken un ick har mi bi all de Dörpers nich recht utkennt. De Nöms kunn ick twar schon lesen, aver de Dörpen sülven säken mi nix.
As wi ankümm sünd, stünn dor een Buurnhus mit Reetdach, so as dat in de sössdigger Johrn noch veele von geven hett.
Un dann is in mien Kopp düsse Bild vun een olen Mann un sien Fru. Ilse un Willi op`n Lann. Just so as bi Reinhard Mey. In de Köök mit mien Öllern. Un nu kümmt dat Besünnere:
De Köök weer gliecks növen de Schünendeel. Un de Schünendeel weer ook de Rökerkamer. Dor hüng de ganze Deek vull mit Mettwüssen, Leverwuss, Speck un Schinkens.
Dat weer een Geruch, denn man sien Leevdach nich vergädden deit.
Un in de Kök wurr de glieke Geruch un de glieke Nevel. Dat is mien Bild vun Ilse und Willi. Ob de beiden wirklich so heeten hebbt, weet ick nich. Aver wenn ick dat Leed vun Reinhard Mey hörrn dau, sei ick de beeden jümmers in dicken Nevel vunn denn Bookenrook. An`n Kökendisch mit mien Öllern. Un de Mannslüüd hebbt ook een Lütten in eer Glas.
Dat is nu all veele Johrn her. Un ick bünn ja nu ok schon in `t Rentenöller. Dor hesst jor Tiet. Allns geit büdden langsamer. Un so bün ick nülichs över de Dörpen forn. Aver nich de Weegens de ick jümmers noom hefft, de kotten Weegens, sünners de Weegens, wo keen Schild mi denn Wech ins nächste Dörp wiesen deit.
Un as ick midden in de Feldmark so över een lütten Barch röver for, dor sei ick op de rechte Siet … de ole Rökerkaat!
Dor bün ick rechts ran fort un utsteegen. Schon vun Wieden kunnst sein, dat dor nömst mehr wahnen deit. Vielleech noch an Wuchenenn? Un dann hebb ick bi mi dach, wat is dat för een wunnerschön oles Huus. Wat hefft düsse Muern all erleevt.
Op mien Trüchfohrt heff ick de ole Rökerkaat een Besitzer wünscht, de mit „Mut und Mörtel“ för een lang Leeven sorcht.