NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Helmut Heyen
Hussein
„Kiek mol“, seggt Hussein to mi un halt sien Smartphone ut de linke Büxentasch. Hussein kummt ut een Land, dat wiet weg vun use norddüütsche Heimat liggt. Ut Syrien. Un dor wahnte he dicht an de türkische Grenze, ganz baben in’n Norden. Dor, wo nu wedder de Bomben fallen, un de Minschenschlag to de Kurden hört.
„Dreehunnert Meter vun de Grenze weg“, Hussein wiest mi de Biller op dat Display. Un ik seh, dat dat een bannig kahle un dröge Gegend is. Allens ringsüm Sand un jümmers mehr Sand. So wiet du kieken kannst. Un Steenbrocken. Enkelte Bööm sünd to sehn. Mehrstendeels avers man blots krüppeliget Struukwark. De gröönen Bladen ünner grauen Stoff verswunnen. Keen Straat, blots’n smalen Spoorenweg, de an een poor Hüüs vörbi föhrt. Sünd ehrder armselige Hütten. Allens brun in grau. Nee, halt Stopp, doch nich. Dor, an Husseins Huus is de eene Fensterrahmen gröön anstreeken. Dat sücht in disse Ümgebung ut as een lütten Hapenschimmer, geiht mi dörch’n Kopp. Gröönen Farvklecks, wat Lebenniget. Un denn denk ik ok glieks: Nee, hier much ik nich leven, mien Leevdag nich. Ünner sülke Leevensümstänn, is jo trostlos.
Kuum harr ik dat dacht, wiest Hussein op dat Huus. „Hier bün ik upwussen, un nu wahnt miene Familie dor. Mien Fru un miene dree Kinner. Allens Deerns, de noch na School gaht. Sünd nu twalf, dörtein un sösstein. Fixe Deerns.“ För een Oogenblick wart he ganz still. Avers denn wischt he wedder op sien Smartphone herüm. Söcht na Biller vun siene Familie. Un dat duurt ok nich lang, dor sünd de praat.
„Dat is Beritan, mien Fru“, he blifft wedder korte Tiet still un ik laat em. Fraag nich wieter, denn ik weet jo, dat Hussein nu all een ganze Tiet lang vun Syrien weg is. Nee, nich ut free’e Stücken, soveel is wiss. Avers doröver will he bit nu nich snacken un ik heff dat ok täämlich gau begreepen un swieg still.
Hussein is nu all neegentein Weeken bi us in Karkenasyl. Ganz legal. Man he sull wedder affschoven worrn. Na Rumänien. Dor, wo he ton eersten Mol över de Grenze in een europäischen Staat kamen is. Hartlich willkamen weer he dor nich. De Ünnerbringung un de Versorgung weern so katastrophal, dat wi us dat nich vörstellen kunnen. Soveel hett he us na un na vertellt. De Biller, de se us hier in Fernsehen wiesen deen, de weern wiet weg vun de Realität. Dat harr woll ok dormit to doon, dat man sik för so eene erniedrigende un unminschliche Behandlung schamen de. Anners kunn he sik dat nich verkloren.
In de Twischentiet harr Hussein een Översettungsprogramm op sien Handy inschalt, dat wi dat dor nalesen kunnen, wat he noch nich in use Spraak utdrücken kunn. De Gummiknüppel harr he mehr as eenmol spöört un so weer de eenzige Utweg, de he sehn harr, to versöken, na Düütschland to kamen. Un so is he nu na een poor annere Stationen bi us in de Karkengemeend, denn bi’t Amt kann he erst in dree Weeken eenen Asylantrag stellen. Un bit dor henn geevt wi em Schutz un bewahrt em vör de Afschuvung.
In’t Gemeendehuus hefft wi een Kamer free makt. Dor steiht nu sien Bett, een lütten Schrank un’n Disch un twee Stöhl. Hett allens Anne organiseert un in de Hannen nahmen. In de Köök kann Hussein sik wat trecht maken un een Waschgelegenheit mit Toilette is ok vörhannen. Dat is allens‘n beten provisorisch, nich besünners komfortabel, avers dat geiht.
„Löppt sik allens trecht“, meent Hussein un schient tofreden. Un ik wunner mi, dat he wedder versöcht, mi wat op Plattdüütsch to seggen. Avers denn mark ik, dat he dat sogor in sien Översettungsprogramm instellen kann.
„Plattdeutsch“? fraag ik un schüddel verwunnert mit‘n Kopp.
„Nee, Plattdüütsch!“ seggt he un denn mööt wi doch düchtig lachen un he kloppt mi op de Schuller.
Anne un Wolfgang kümmern sik, wenn dor wat an Papieren ankamt, de uttofüllen sünd. Elisabeth kummt tweemol in de Week un övt mit Hussein Düütsch, un he will jümmers weten, wat dat op Platt heet, wiel he mit mi jo alltogern op Platt schnacken will.
„Hussein is een Sprakengenie“, hett Elisabeth mi nülich vertellt. „Dat schient em nich besünners stur to fallen. Wenn du Engelsch kannst, denn kannst dat Plattdüütsche ok all halv“, harr he to her seggt.
Manfred kummt Middewäken un Freedag un speelt mit Hussein Kniffel un schnackt mit em över Gott un de Welt.
Tegen Klock söss, jewiels för’n goode Stünn, sitt Hussein vun Maandag bit Freedag an’n Computer un hett Online Spraakünnerricht.
„Kiek mol“, stött Hussein mi nu wedder an. He hett noch’n poor Biller funden un drückt mi sien Smartphone in de Hannen. „Dat sünd miene Deerns. De lütte, dor op de linke Siet, dat is Dalisa. Denn kummt Dilcan un dor, ganz op de annere Siet, dat is Delal. De hett güstern Geboortsdag fiert.“
„Gifft dat ok een Bedüden vun de Namen“, fraag ik em.
„Jo, klor“, antwoord Hussein. „De Fröhliche, dat is Dalisa. De mit Hart un Seel, dat passt so richtig to Dilcan. Un Delal, de Lüttjeste vun mien Deerns, dat is de Besünnere.“
Ik mark, dat he mi dat vuller Stolt vertellt un scham mi över mien Gedanken, de in mi opkamen sünd, as he mi de Biller vun sien Huus wiest hett. Dor wahnt doch siene Familie, is doch siene Heimat. Sien Tohuus.
As ik mi verafscheeden will un mi noch mol ümdreih, wiel dat he nu glieks den Spraakkurs hett, röppt he mi noch achteran: „Wullt du gor nich weeten, wat de Naam vun mien Fru bedüüt?… Beritan? …Dat heet, de Starke!“
De Butendöör fallt to.
Jo, denk ik, stark mutt se ween. Un he ok. So wiet weg vun tohuus.