NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Wilko Lücht
Springen
De Sünn schient obstenaatsk dör de grote Glasfront van dat Hallenbad. Dat Fiev-Meter-Bredd is ieskold. Blot nich andaal kieken! De Klassenkameraden sitten all in een Rieg. Se johlen un grölen. Füren se mi an? Of lachen se mi ut? Is Clementine ok daar? Lacht un gröölt se ok? Blot nich na d’ Sied kieken!
„Nu man to! Wenn ’t geiht, vandaag noch!“ röppt Mester Wirmgruber van achtern un schackert. Tomaal worr ik slecht tofree. Mien Knejen fangen an to trillen. Se worden week. Van Koll of van Bangigheid, dat weet ik nich. Sall ik mi in ’t Swemmbecken övergeven of futt utnaihen? So wied kunn ik nich mehr denken. Denn van een Sekunn up de anner suust Julius an mi vörbi, stött mi weg, dat ik haast an d’ Sied van ’t Fiev-Meter-Bredd andaalplumpsen doo.
Ik finn mi in de Umkleedkabien weer. Ik mutt woll eenfach utnaiht wesen. Harr ik ok nich anners van mi verwacht. Dat was ja all nich so leep, wenn Clementine dat nich mitkregen harr. Dat heet, dat besteiht ja noch en Rest-Chance, dat se dat nich mitkregen hett. Man wenn se ’t nich sülvst mitkregen hett, denn hebben hör Fründinnen hör dat al lang vertellt. Clementine kriggt van hör Moder alltied en Leverwustbrood mit, wat se nich mag. Se verschenkt hör Brood alltied an de Jung, de se geern hett. Dat bedüddt konkret: Nich an mi. Bitlang hett se ’t alltied an Sixtus verschunken.
De anner Jungse bööstern nu to de Umkleedkabien in. Wat ik mi nu anhören mutt, kannst du di ja denken. Man vööl belangrieker is, wat Clementine nu över mi denken deit. Bevör ik de Butendöör van ’t Swemmbad openmaak, kann ik Clementine mit hör Fründinnen vör de Döör stahn sehn. „Blot nich na hör henkieken!“, segg ik noch an mi. Man ik kann nich anners un kiek na hör hen. Se kickt gau weg. Also doch. Se weet Bescheed.
Man good, dat de School na de Swemmunnerricht ut is. Noch een Glück, dat Clementine in d’ Stadt wohnt un mit Rad na d’ School fahren deit. So is tominnst seker, dat ik hör up d’ Bahnhoff nich weer tomöötkoom. De Zug kummt, ik stieg in. Bi ’t Instiegen blot nich na unnern kieken! De smale Gliev tüsken Bahnstieg un Zug is haast noch leper antosehn as dat Swemmbecken van ’t Fiev-Meter-Bredd ut. Glööv ik tominnst. Sehn hebb ik dat ja noch nooit – ik kiek ja nooit andaal.
Een Glück, de Zugfahrt na Huus hollt blot en Vördelstünn an. Blot nich to ’t Fenster utkieken! Anners worr ik slecht tofree. Is mi vör Jahren eenmaal passeert – maak ik nooit weer! To ’t Fenster utkieken is villicht nich so leep as de Gliev tüsken Bahnstieg un Zug of dat Swemmbecken van ’t Fiev-Meter-Bredd ut. Man dat is beter, ik bün vörsichtig. Mien Maag knurrt.
Ik streng mi an, liekuttokieken. Un so krieg ik nich mit, dat van achtern well ankummt un sük tegen mi henstellen deit. „Ach, Urban, man good, dat ik di hier seh!“ Dat is doch würkelk Mester Wirmgruber! De harr noch fehlt! Wat will de denn? „Ik weer villicht vanvörmiddag an d’ Fiev-Meter-Bredd en bietje direkt. Ik doch, ik kunn di so en bietje anfüren. Anner Week kriggst du dat bestimmt hen! Blot nich de Kopp hangen laten!“
Ik kann d’r gaar nich tegen kieken, un Mester Wirmgruber is ok al weer weg. So kenn ik Mester Wirmgruber ja gaar nich! So as nettakkraat sull he ok maal in d’ Unnerricht wesen! Denn harr ik mi villicht al lange troot to springen. Un bi Clementine harr ik en heel dicke Steen in ’t (Fiev-Meter-)Bredd.
Een Week later schient de Sünn weer obstenaatsk dör de grote Glasfront van dat Hallenbad. Dat Fiev-Meter-Bredd is weer ieskold. Blot nich na unnern kieken, segg ik as alltied an mi sülvst. Blot nich de Kopp hangen laten, see Mester Wirmgruber. Un wat is, wenn ik nu de Kopp hangen laat? Ik meen, heel konkret? Wenn ik de Kopp hangen laat, dat ik na unnern kieken kann? Villicht sücht dat Water gaar nich so gefahrelk ut. Villicht kann ik mackelker springen, wenn ik weet, wo dat Water utsücht. Ik wacht noch een Sekunn. Noch een. Noch een. Ik kiek na unnern. Mien Knejen fangen an to trillen. Unner mi Water. Man dat lett gaar nich so frömd. Is woll wied weg, man egenlik blot Water. Ik spring.
En Muus suust dör de Gliev tüsken Bahnstieg un Zug. De Bomen susen an ’t Zugfenster vörbi. Dat Leverwustbrood smeckt lecker.
Der Autor erreichte 2022 mit einer von ihm selbst angefertigten Übersetzung des hier abgedruckten Textes ins Föhrer Friesisch (Fering) den 4. Platz beim nordfriesischen Schreibwettbewerb „Ferteel iinjsen“ des NDR.