NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Hein Hansen
Twüschen twee Welten
En ole Fru kummt op mi to. Se kummt ümmer dichter. Ehr Gesicht warrt grötter un is nu dicht bi mi. Dat is heel gries, ahn Ogen mit apen Mund. Dat is doch Mudder? Wat will se? Ik kiek blots in ehr wiet opreten düüster Muul … Gurgeln höör ik mi ropen „Mama, wat is?“ Aver de Wöör blievt in mi steken. Dor sett se an, as wenn se mi verslingen wull. Un ik waak op, natt vun Sweet un mit heftig Hartkloppen. 04.11 Uhr! Dat Slopen kann ik nu vergeten. Wat is los mit mi? So komische Drööm harr ik fröher doch nich. Siet acht Maanden bün ik nu in Hamborg, un all Drööm fangt sietdem in mien lüttje Heimatdörp an, un ennt in en Katastrooph, as in düsse gresige Angst, verslungen to warrn. Ik stah op, treck mi an un gah rut. Dat dämmert un ok de Stadt waakt op.
Ik bün noch nich warm mit ehr. Ik finn mi noch nich torecht. Ok tickt de Lüüd anners. Ik kann dree or veer Mal in de glieke Kneipe gahn, aver jeed Mal sünd dor annere Lüüd. In mien Freesland weet ik ümmer, wer wo is. Wenn ik in den Dörpskroog gah, üm dor Korten „to kloppen“, weet ik vörher, wer al dor is un wer wo sitt. Wer sitt nu woll op mien Stohl? Hier in de Grootstadt kann man sowat vergeten. Man geiht jichtenswo rin, överall sünd Lüüd, aver nüms seggt wat to een un man blifft för sik. Tominnst snackt de Kellner mit een.
Ik loop nu Richtung Elv. De frische Luft un dat Lopen doot mi goot. En Fraag keem in mi op: „Wo wiet ik wull gahn mutt, bit de eerste Minsch mi gröten deit?“ In Freesland bruuk ik mehr as een Stünn, üm den eersten frömmen Minschen to drapen. Aver mit en groten Ünnerscheed; de wöör to mi noch „Moin“ seggen! Wat wull ik egentlich vun de Stadt? Obschoon ik Noorddüütscher bün, fraagt mi de Minschen in Hamburg, wo ik denn herkaam. Wenn ik denn segg, nöördli vun Husum, wüllt se mi dat nich glöven. Dorüm heff ik mal seggt, ik kaam ut de Neeg vun Nürnberg. Dor keem denn glieks: „Dat heff ik mi dacht, dor rullt man dat „r“ so schöön“. Nadem ik dree Weken as Oberfranke mit en Fru tohoop weer, verklicker ik ehr de Wohrheit. Dorna weer dat ok mit ehr vörbi.
Vun den Altonaer Balkon loop ik nu an de Elv lang na Blankenees. De eersten Hunnenbesitter sünd nu ünnerwegens un de gröten sik ünnerenanner. Aver mi hett ümmer noch keeneen grööt. De Droom keem wedder in mien Kopp. Wat bedüüt dat mit Mudders Ogen? Dat se mi nich mehr sehen kann? Hett se mi överhaupt ankeken? Oh ne … Wat för’n Farv hebbt ehr Ogen egentlich? Se hett ümmer allens för mi daan. Aver dat se op mien leevste Büx, mien Wrangler-Jeans, twee Harten opneiht hett, kunn ik fröher nich vergeven. Ik heff se dorna nie mehr antrocken. De Eng vun dat Dörp un mien Familje weer wull de gröttste Grund, na Hamborg to flüchten. Aver mien Wuddeln sünd noch nich rutreten. Ik denk ümmer wedder an dat Dörp. Dor wüll un kann ik nich mehr sien un hier bün ik alleen. Nu bün ik ungrööt al bit Blankenees kamen un gah wieder, an de Elv lang.
As ik bi de Füerwehr anfüng, weer ik för de Utbillen noch veer Weken bi den huusegen Dischermeester Günther. Mit em bün ik denn vun Füerwach to Füerwach föhrt, üm Finster un Dören to verbetern. Bi de eerste Wach güngen twee Finster nich mehr op. Ik, sülvst Discher, nehm den Warktüüchkoffer un fung an. Dor stopp he mi glieks wedder: „Dat laat man, dat is för uns to veel Arbeit, dat mööt wi afgeven an en Discherbedrief.“ De Arbeit harr för mi blots een Stünn duurt. Dorna sünd wi mit Günthers Schäferhund Gassi gahn. Ok arbeiden dörv ik in de Stadt nich! Vör twee Daag harr ik den eersten Praktikumsdag an en Füerwach. Na 24 Stunnen Deenst mit fief Insätz weer dat Kuddelmuddel in mi noch grötter. De eerste Insatz weer en Sülvstmöörder, de droh, vun en Hoochhuus to springen. Bannig opgereegt kunn ik bi mien eerste Blaulichtfohrt blot noch vun’t Dack flegende Minschen sehn. Aver ne, dor weer blots en Dackdecker op en Dack, de eenfach sien Arbeit maken wull. Bi den tweten Insatz tööv de Polizei op uns. Se wull vun uns, dat wi en Döör opbreken. Dat weer mal en Arbeit för mi. En öllere Kolleeg meen: „Du kannst di Tiet laten, de is al doot.“ Dor weer so en roor söten Röök in de Luft. In de Wahnung leeg en half verweeste Liek un de Finsterschieven weren vull mit swarte Flegen. De Nacht hebbt wi mit dat Löschen vun en Dackstohl tobröcht. Ut en Stockwark ünner dat Füer redden en Kolleeg un ik ünner Atenschutz ut en vullstännig verokte Wahnung en Karnarienvagel. As ik blind un vull Bammel dör den hitten Rook kroop, weer mi kloor: „Wenn ik dat överleev, gah ik wedder na Huus!“ Aver dorna weer ik vull Stolt un mi güng dat bannig goot. Sowat wull ik op jeden Fall wedder beleven! Op den Weg vun Blankenees na Wedel keem en Wannerer vörbi. Op glieke Hööchd höör ik, as ut ’n Nix, en kloor un fründlich „Moin“ vun em. Dor weer dat nu passeert, un ik bleev verbaast stahn. Staats wedder to gröten keem ut mi rut: „Is dat hier noch Hamborg or al Sleswig-Holsteen?“ „Wi sünd jüst dortwüschen un staht op de Grenz.“