NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Reinhart Grimm
Lütt Luzifer
Uttöög ut „Sünndagslüden“
Op sien Spazeergang dör de Ooltstadt vun Lübeek kümmt de Verteller na de grote Marienkark hen. Un vör de Kark an de Wand, dor süht he een op en langen Granitblock sitten, en lütten iddelichen Keerl. Wokeen is dat denn? Ik gah hen na em. En Düvel, en lütten Düvel mit Zegenhöörn, en langen Zegenboort un en Kohsteert, un de linke Foot is en Peerhoof. Wo blied un kandidel kickt de eenmol in de Welt! Lett egens heel nett un fründlich, de Keerl. Ik sett mi blangen em dal un kiek em an. „Moin“, segg ik. „Snackst du Platt?“
„Un wat ik man Platt snacken do!“, seggt he.
„Hest du Möög an en Klöönsnack?“, fraag ik.
„Kloor, mien Olen“, antert he un wippt fröhlich op den Steenblock. „Man nich fee. Hest du wat op’t Hart?“
„Du büst doch de Düvel, oder?“
„Joup, bün ik, kann ik knapp verbargen mit mien Höörn, mien Steert un de Hoof.“
„Un, Düvel, wat maakst du hier, ik meen an de Kark?“
„Ik wahn hier.“
„Du wahnst hier? An de Kark?“
„An de Kark“, röppt he un lacht mi an. „Ik heff mien Tohuus hier heel neeg bi.“
„De Düvel neeg bi de Kark? Dat is ja man gediegen. Woso hett de Leef Gott di denn hier henlaten? Ji twee sünd ju doch hageldull.“
„Woso de Ool’ mi hier na de Kark henlaten hett? Ach, dat is en lange Geschicht.“
Un denn vertellt he, dat he mol Gott spelen wull, in’t Morgenland. Dat hett den Herrgott bannig verdraten, un he hett em ut Himmel un Morgenland verstött. Un so fraagt de Verteller den Düvel:
„Denn vertell mi doch mol, lütt Düvel, wat för’n Wind di vun dat Morgenland hier herweiht hett, jüst Lübeek.“
He lacht vergnöögt. „Dat weer so: As de Herrgott mi ut den Himmel rutsmeten hatt hett, do heff ik in de hele Welt en Bliev söcht. In de Höll wull ik nich rin, dor weer mi dat to düüster un to hitt. Un do heff ik hier op düsse Halfinsel, weer ja mol en Halfinsel, do heff ik in dat Sietland, neem vundaag de Doom steiht, dor heff ik en lütte Watersteed funnen hatt. Dor geev dat mol en heel lütten Born, neem Water rutkluckert keem. Un de Lüüd ‒ dat weer in de Bronztiet, denn weren hier noch keen Sassen un Slawen, Kelten villicht ‒ düsse Lüüd wullen en Schuulgeist hebben. Dennso heff ik mi in den Waterborn dalsett hatt, un de Lüüd hefft mi as de ehrn Watergeist anbeedt; jümmerhen Watergeist, wenn al nich Herrgott, un wenn nich in’t sünnige Morgenland, denn mientwegen an en Flach, woneem Daak un Regen un Snee dat Regeer hefft.“
„Un dat hett di toseggt?“
„Beter as de Höll. De Lüüd hefft mi Opperdeerten braadt hatt, Zegen, Schaap, Kaninken, sowat, ik harr jümmers goot to eten. Eenmol wullen se mi gor en Jungfru oppern. De Lüüd gung dat nich goot, ehr Oornen weren leeg utfullen, un se glöven, dat ik vertöörnt weer un se bestrafen wull; sodennig wullen se mi as Opper en Jungfru in’t Water smieten; weer unbannig smuck, de lütte Deern. Man denn heff ik ehrn Böverpreester bi en Geisterbeswören en Teken geven, dat se dat mol schöön blieven laten schüllt. Ik bün doch keen Unminsch bün ik doch nich.“
De Düvel keen Unminsch? Harr ik aver dacht.
He hett mi höört, liekers ik nix seggt hebb, un he versekert: „Nee, ik bün keen Unminsch. Ik harr se ja geern bi mi hatt, de smucke Deern. Aver se harrn ehr an de Arms fasttüdert in’t Water smieten wullt, un se weer böös afbuddelt. Dat wull ik denn doch nich.“
„Un denn kemen jichtenswann de Christen?“, fraag ik an em.
„Denn kemen eens Daags de Christenminschen. Un wat maakt de? Jüst an de Steed, neem ik so herrlich Borngeist bün, dor buut se en Kark. De Sassenhartog Hinnerich de Lööv weer dat. He hett seggt, woneem de Lüüd beden wüllt, dor schüllt se geern beden, man nich to en bösen Watergeist, dat is de Düvel sülven, man to den Herrgott. Tjä, un ik heff wieken müsst hatt. Dennso bün ik hier rop op de hööchste Stell vun de Halfinsel, de se middewiel Lübeek nömen.“
„Ha“, lach ik, „un denn hebbt se hier ok en Kark buut.“
„Lach du man to“, seggt he un striekt sik över sien Zegenboort. „En Freid weer dat nich. As se anfungen un slepen Lehm un Püttjereer ran, brennen Backsteens un stellen lütte Kraans op, do bün ik asig wat dull un füünsch worrn. Un se frögen mi ok noch, wat ik se hölpen kunn, frögen se mi ok noch. Mi, den Düvel! Ik hölp se doch nich, en Kark optorichten! Do kemen de Bumeesters (Düsse Geschicht vun den Düvel un de Marienkark vertellt sik de olen Lübekers) do kemen de Bumeesters an un seen: ‚Ach, lütt Düvel, is doch keen Kark nich, wat wi hier buen wüllt, en Kroog warrt dat, dat bruukt wi hoochnödig.‘ Un ik Tüffel glööv se ok noch to. Ik pack deegt an, un heel kotthannig wussen de Muern vun dat Huus tohööchd. Ik frei mi al to de velen dunen Kooplüüd un Handwarkers, wull to un to geern mit se tohoop supen. Man as ik denn de eersten Finsters wies wöör, do heff ik klook kregen hatt, dat dat doch en Kark warrn schull. Hefft se mi wiss un wohrhaftig överdüvelt hatt, düsse Swienjacken, de! Dink di dor mol rin: den Düvel överdüvelt! Ik noch duller, kreeg en Granitblock her un weer bi, den in de Karkenmuern rintosmieten, do full mi en Muermann in’n Arm un see: ,Tööv, Düvel, holl in, maak uns Wark nich toschannen. Du kriggst dien Kroog hier liek blangenan, wi wüllt hier en Raatskeller buen.’ ‒ ,Na goot‘, dach ik un leet mien Smietwapen fallen ‒ wi sitt hier dorop ‒, ,denn tominnst en örnlichen Raatskeller. De Herrgott warr mi dat vergeven, dat ik sien Huus in’n Dutt hauen wull.‘ Un he hett mi vergeven. Ik bün ok ni’ mehr dull. Wi hefft uns al lang verdragen, ik un de Ool’. He hett mi sogor anbaden, bi de Kark to wahnen un op’n Kaneel to passen, sotoseggen as en Karkwächter.“
„Karkwächter? Du?“
„Worüm nich?“ He lacht.
„Wat passt du denn op?“
„Ik slieker binnen üm de Pielers rüm un seh to, dat nix tweigeiht un dat dat Huus jümmers schöön un schier is.“
De Düvel vertellt, woans he dor sorgt för, dat allens op Schick is; af un to drievt he twoors Spijöken un Schavernack, man blot en lütt beten.
Ik lach un dink, dat he doch egens en fründlichen un freedsamen lütten Düvel is, deit nix, will blot spelen. Man is he mitünner nich wat tüffelig un dööspaddelig? Mi dücht, dat gifft so Geschichten. Un ik fraag em: „Segg mol, Düvel, ik hebb dor mol wat höört, dat du in een Nacht, as du so dörch dien Kark mang de Pielers rümströpen deest, dat du dor in’t Wiehwaterbecken fullen büst.“
„Wat?“, seggt he. „Keen hett di dat denn vertellt?“
„Dat weet ik nich mehr. Do weer ik noch en Kind. Weer en olen Mann, meen ik.“
„Un wat hett he di nipp un nau vertellt?“
„He hett vertellt, dat de Düvel bi’t Rümdrieven in sien Marienkark ut Versehn in’t Wiehwaterbecken plumpst is, un as he wedder rut weer, dach he, wo gresig he nu stinken dee. ,Man nu‘, dach he wieder, ,dat ik al mol vull vun hillig Water bün, kann ik mi ja endlich mol de Fruenslüüd an de Kledaasch gahn, denn rüükt se mi nich.‘ Un bams, verwannel he sik in en frommen Mönk, neih stantepee na dat Brigitten-Klooster in de Wahmstraat hen un stell sik en junge Nonn vör. Man de schreeg luut: ‚Weg mit di, du stinkst ja as de Düvel!‘
De Düvel weer heel verbiestert. He dach, dat he doch gor nich as de Düvel stinken kunn mit all dat Wiehwater. ,Langt sachts nich‘, see he un leep trüch in de Kark un baad nu nochmol orrig in dat Wiehwaterbecken, bet dat he rein wat stunk as Wiehrook in de Sünndagsmess. Denn versöch he dat in de Mengstraat. He verwannel sik in en smeetschen Jungkeerl un witsch in de lütte Slaapkamer ‒ weer ja Nacht ‒ vun en junge Deenstdeern in de Villa vun Kunsel Hagenström. De Deern schreeg aver ok op: ‚Weg mit di, du stinkst as de Düvel!‘
Dat verstünn de Düvel nich, he weer doch so över un över vull vun hillig Water. Denn versöch he dat en drütt Maal. He verwannel sik in en rieken Hannelsmann un gung na de düüsterste Twiet hen liek achter den Markt. Mit de lichten Deerns, mit de schull dat doch klappen. ,Iiigitt!‘, schreeg de Deern, de he ansnack, ,de Keerl stinkt ja as de Düvel! Huul af, man gau to!‘Heel dalslaan gung de Düvel tohuus. Man den Ogenblick, as he in sien Eerdkuhl rinkeem, schreeg sien Grootmoder: ‚Düvel, neem hest du di rümdreven? Doch nich wedder in de Kark? Du stinkst ja na Wiehwater, dat Gott erbarm! Rut ut de Plünnen un rin in den Afgööt, dat du wedder schier warrst. Schaam di, du Farken un Smeerputt.‘ Do fung de lütt Düvel dat Blarren an. ‒ Na?“, segg ik un kiek mien niegen Fründ an. „Dat weerst du doch!“
De kickt mi eernsthaftig in de Ogen un seggt: „Nu luuster mol goot to, mien Olen: To’n Eersten: Ik kenn mien Marienkark so as mien Peerfoot, ik stölter dor nich, ok nich, wenn dat pickenstickendüüster is. To’n Tweten: In mien Marienkark gifft dat överhööft keen Wiehwaterbecken; dat is en evangeelsche Kark, un en evangeelsche Kark hett keen Wiehwater. Un to’n Drütten: Ik heff keen Grootmoder, heff ik nie nich hatt, un opto heff ik miendaag nich in en Eerdkuhl wahnt. Un nu kümmst du.”