NEDDERDÜÜTSCH AUTORENDREPEN 2026
Silvia Hilli Weber
De ole Trecker
„Nanu, wat weer denn dat?“ De Kater Bruno sliekt sik suutje in de düüstere Schüün. He hett dor binnen wat hört. „Hallo?“ fraagt he vörsichtig. Un wedder hört he wat. Dat is en depe Süüfzen. As sien Ogen sik doran wennt hebbt, dat dat so düüster is, kiekt he sik en beten üm.
He kann aver keeneen finnen. „Is hier een?“ fraagt Bruno noch’nmal. „Ach“, süüfzt dor een, „ik bün dat blots.“ Un dor süht de Kater den olen Trecker Ritschie, de bannig trurig utsüht. „Wat is denn mit di los?“, will Bruno weten. „Deit di wat weh? Büst du in’n Dutt gahn?“ „Nee, nee”, süüfzt Ritschie wedder, „ik seh blots so oolt ut, aver ik bün liekers noch teemlich goot to mo.“ Bruno springt op den Trecker un sett sik op den Sitt. „Aver worüm süüfzt du denn so? Büst du trurig?“ „Na, wat wöörst du denn seggen?“ fraagt Ritschie, „wenn di keeneen mehr bruken wöör un du nix mehr maken dörvst. Ik stah blots noch in düsse Schüün rüm, ik weer veel lever buten in de Sünn.“ „Wat?“ De Kater beduert den Trecker. „Aver worüm is dat denn so?“ „Na, kiek di doch mal üm op den Buernhoff“, seggt de ole Trecker. „Casy fohrt Gülle. Sam plöögt de Koppel. Claus hölpt bi de Oorn. Jonny laadt den Mist op. Holly treckt den Veehanhänger. Un ik? Ik dörv gor nix mehr.“
Nu versteiht Bruno, worüm Ritschie so trurig is. Fröher dörv he all de Opgaven maken, de nu de grötteren un ne’eren Trecker maken. De Kater överleggt: „Kannst du nich wat anneres maken…?“ Rietschi süüfzt wedder: „Wat denn? Wat anners as rackern kann ik nich. Dat heff ik doch jümmers maakt.“ Dorto fallt de Kater ok nix mehr in. Aver he seggt to, sien Fründ jeedeen Dag to besöken, üm em optomuntern. „Villicht is Ritschie denn nich mehr so trurig un kriggt keen Langewiel“, denkt Bruno.
Jümmers, wenn de Kater in de Schüün geiht, hett he en Överraschen för den olen Trecker. Of wiest Bruno, wat he fungen hett, of he vertellt wat Vergnögtet, wat he beleevt hett. Un jümmers, wenn de Sünn schient, lett de Kater de Döör vun de Schüün wiet apen stahn, so dat de Sünnstrahlen op den Trecker fallt.
Aver an een Dag hett Ritschie en Överraschen för sien lütten Fründ. Kater Bruno truut sien Ogen nich, as he den olen Trecker in frische Farv süht. „Wat is denn mit di passeert?“ fraagt de Kater. Ritschie freut sik bannig: „Ik bün striekt worrn. Seh ik nich smuck ut? As nee, oder!?“
De Kater is schier ut de Tüüt. „Man jo! Dörvst du denn ok wedder rackern?“ Ritschie strahlt noch mehr: „Noch beter! Aver ik segg nix. Du warrst dat in en poor Daag sülvst sehn.” Bruno is bannig verwunnert. Jeedeen Dag kümmt wat Ne’es dorto. Den olen Trecker warrt de Röder wedder oppumpt un Diesel nafüllt. He warrt mit Blomen un Harten ut Papeer utstaffert. En Sofa warrt op de Britsch haven un an’t Enn is ok noch Musik dorto kamen.
De Kater warrt bannig neeschierig un kann dat knapp aftöven. He versöcht mit all Kneep wat ut Ritschie rut to kriegen. Aver de ole Trecker seggt nix. Gedüllig luert he op sien groten Optritt, bet he endlich röppt: „Morgen is dat sowiet!“
An’n neegsten Dag is grote Opregen op den helen Buernhoff. All’ns is schier maakt un utstaffeert. Bruno hett in de Twischentiet rutfunnen, dat de Dochter vun’n Buer hüüt ehr Hochtiet fiern schall. „Aver wat hett Ritschie dormit to doon?“ överleggt Bruno. Dor kummt em op eenmal en böse Ahnen: „De ole Trecker warrt doch woll nich an’t Bruutpoor weggeven? Dat weer ja furchtbor! Denn wöör he weggahn vun’n Buernhoff un ik kunn em nich mehr besöken…“ Dorvör mutt de Kater sien Fründ gau wohrschoen.
Aver he kummt to laat. Ritschie steiht nich mehr in sien Schüün. Bruno is vertwiefelt. Is de ole Trecker al weg? Hett de Kater sien Fründ verloorn? He süüfzt: „Ik kunn em nich mal Tschüüs seggen…”
Aver op eenmal höört Bruno en ludet Gnaddern un löppt fix wedder op’n Hoff. „Wow”, wispert de Kater verbaast. Dor fohrt doch wiss un wohrhaftig en wunnerschönen Trecker mit dat Bruutpoor op de Britsch eenmal üm den helen Buernhoff. De Sünn, de baven an Heven steiht, schient op’n frischen Lack vun’n Trecker. „Bravo, Ritschie!“ röppt Bruno, de hen un weg is. De ole Trecker, de gor nich mehr oolt un trurig utsüht, tuut stolt.
An düssen Avend dröppt sik de beiden Frünnen in de Schüün wedder. Ritschie vertellt vull Freud vun sien schönen Dag. „Ik bün faken knipst worrn un en poor Lüüd hebbt den Buer sogor fraagt, of een mi mal untlehnen kann.“
Bruno is bannig vergnöögt, dat de ole Trecker nich weggeven woorn is. Wenn he nu af un an mal en Utfloog maakt, is de Kater dat heel recht. Un Ritschie freut sik besünners doröver, dat he annern wedder hölpen kann un bruukt warrt.
As dat buten aver jümmers köler warrt un de Bööm all keen Bläder mehr hebbt, is de ole Trecker wedder sinniger un trurig. „Wat is denn los, mien Ole?” fraagt Bruno besorgt. „Ach“, süüfzt Ritschie, „nu, wo dat so koolt is, warr ik wedder nich bruukt.“ De Kater versteiht dat nich. „Worüm dat denn? Du weerst doch so veel ünnerwegens, üm de Lüüd hen und her to fohren.“ „Ja, nau“, seggt de ole Trecker mööd, „dorför is dat nu veel to koolt. Un de Wintertiet duert bannig lang. Wat maak ik blots de hele Tied?“
Aver as de Winter un de Snee kaamt, hett de Buer al wedder en ne’en Infall. Bruno wunnert sik, as he över’n Hoff slickt: „Wat is denn dor los?” He kiekt op de Koppel, de vull vun Snee is. Dor fohrt sien Fründ, de ole Trecker, mall hen un her und achter em hangt en Reeg mit Sleden. Op de Sleden sitt Kinner, de quietscht vör Vergnögen. Un de ole Trecker strahlt mit de Sünn üm de Wett.
Heel un deel ut de Puust swarmt Ritschie dorna: „Vun mi ut kann de Winter geern lang duern. Wullt du morgen mal mitfohren, Bruno?” Aver de Kater lacht blots.
Jeedeen schall den annern mit den Gaven denen, de em Gott mitgeven hett. (1.Petrus 4, 10b)